Αλήθεια τώρα, το τσίπουρο;

Βάρα νταγερέ, βάρα νταγερέ
σαν το κύμα να χορέψω
σαν φωτιά μωρέ
Άιντε βρε παιδιά, φέρτε τσικουδιά
ρίξτε τσίπουρο στ’αστέρια
να καεί η βραδιά….

tsipouro-paragwgiΠολύς λόγος και κυρίως πλάκα γίνεται σήμερα όλη μέρα με την πρόταση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, η εφαρμογή της οποίας προβλέπεται στο 3ο «αριστερό» μνημόνιο, να φορολογηθεί ή να σταματήσει η κυκλοφορία του χύμα τσίπουρου. Πέρα από την πλάκα το κυνηγητό στο χύμα τσίπουρο είναι κι αυτό άλλη μία αιτία πολέμου και μιλάω πολύ σοβαρά.
Αλλά ας εξηγηθώ. Η περίφημη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ προβλέπει:

«Η πρόταση του Οργανισμού είναι να καταργηθεί η διακίνηση «χύμα» τσίπουρου, ούτως ώστε όποιες ποσότητες δεν είναι τυποποιημένες να κατάσχονται και να περιοριστούν οι μικροί παραγωγοί αποκλειστικά στην κάλυψη των δικών τους αναγκών.»

Αλήθεια τώρα πιστεύει κανείς ότι είναι πρακτικά εύκολο και οικονομικά αποδοτικό να κυνηγηθεί και να κατασχεθεί το χύμα τσίπουρο; Επίσης τη στιγμή που το τσίπουρο που σερβίρεται στα μαγαζιά είναι φορολογημένο και μάλιστα σκληρά (όπως όλα τα ποτά) σε τι άραγε στοχεύει αυτή η πρακτική της σύγχρονης ποτοαπαγόρευσης;

Συνέχεια

Ιστορία ερχόμαστε («με το μαχαίρι στα δόντια»)!

Λίγες σκέψεις για τη νίκη του όχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου

«Η θύελλα! Ας έρθει!» Αυτό φωνάζει
ο περήφανος, ο αντάρτης
Άλμπατρος που τριγυρνώντας
στ’ οργισμένο κύμα ανάμεσα
και στο μαύρο αστροπελέκι
για τη νίκη προμηνά:
«Ω θύελλα! Ξέσπασε πια!»
Μαξίμ Γκόρκυ , «Το τραγούδι του Άλμπατρου»

pc090025Σύμφωνα με τους κλασικούς του μαρξισμού η επανάσταση ορίζεται (σε μεγάλο βαθμό) από τη βίαιη εισβολή των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο. Με αυτή την έννοια στην Ελλάδα από την 5η Μάη του 2010 και την ιστορική απεργία ενάντια στο πρώτο μνημόνιο ζούμε επαναστατικές εξελίξεις, με την έννοια ότι ο ταξικός ανταγωνισμός οξύνεται και έχει ανοίξει η διαδικασία στο τέλος της οποίας θα κριθεί το ζήτημα της ταξικής εξουσίας. Όλα όσα ζούμε είναι πτυχές αυτής της διαδικασίας η οποία παρά τις υφέσεις και τις εξάρσεις της παραμένει μέχρι στιγμής αδιάκοπη.
Συνέχεια

Δύο λόγια για την παράσταση «Εμείς» της ομάδας «Σημείο Μηδέν»

το άρθρο – παρουσίαση της παράστασης του έργου «Εμείς» δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.orgIMG_3450
Tο τριήμερο 5, 6 και 7 Ιούνη είναι το τελευταίο που θα παίζεται από την ομάδα «Σημείο Μηδέν», για αυτή τη θεατρική περίοδο το έργο «Εμείς» του Γιεβγκένι Ζαμιάτιν, στο νέο Χώρο του Θεάτρου Άττις. Αν κάποιος προσπαθούσε σε μία φράση να περιγράψει τα μεγάλα ερωτήματα που γεννά στο θεατή η εν λόγω παράσταση χωρίς δεύτερη σκέψη θα κατέληγε στη φράση «ευτυχία ή ελευθερία» που είναι και ο τίτλος του κειμένου με το οποίο ο σκηνοθέτης της παράστασης, Σάββας Στρούμπος, συνοδεύει την έκδοση της θεατρικής διασκευής του μυθιστορήματος του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν [1].
Από μόνο του το γεγονός ότι μία ομάδα επιλέγει να διασκευάσει θεατρικά το εμβληματικό και προφητικό κατά την άποψη μου μυθιστόρημα του Ζαμιάτιν και να το παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη αποτελεί πρόκληση, στην οποία σαν θεατής οφείλεις να ανταποκριθείς και να σπεύσεις έστω κι από απλή περιέργεια να δεις το αποτέλεσμα του κόπου της ομάδας.

Συνέχεια

8 Μάρτη – παγκόσμια μέρα της γυναίκας: Τι δεν είναι και τι είναι σήμερα;

Σήμερα δεν είναι άλλη μια γλυκανάλατη επέτειος που πηγαίνουμε λουλούδια και δωράκια στις γυναίκες της ζωής μας. Σήμερα δεν είναι άλλη μια γιορτούλα που λέμε «χρόνια πολλά». Σήμερα δεν είναι η μέρα που εμείς, οι άνδρες, πλένουμε τα πιάτα ή βάζουμε σκούπα έτσι για να το εθιμοτυπικό και για να δείξουμε τον προοδευτισμό μας. Σήμερα δεν είναι καθόλου η μέρα που όλες οι γυναίκες από κοινού γιορτάζουν και ξεχνούν τις διαφορές τους. Κυρίως σήμερα δεν είναι άλλη μια ξεφτισμένη και ξεφτιλισμένη επέτειος με δεκάρικους λόγους για την ισότητα και την πρόοδο…
Συνέχεια

Με αφορμή μία εκπομπή…

Η ιδεολογική κυριαρχία και τρομοκρατία της Αριστεράς στην Ελλάδα, για την οποία φωνάζουν μαινόμενοι οι απόγονοι των μαυραγοριτών και των ταγματασφαλιτών είναι η εμμονή των αγωνιστών της Αριστεράς ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες να παλεύουν με κάθε μέσο ώστε οι άνθρωποι της τάξης μας να μη ζουν στο, υλικό και πνευματικό, περιθώριο που επιφυλάσσουν για αυτούς τα αφεντικά.
Μάλιστα κύριοι αποδεχόμαστε την κατηγορία και είμαστε πολύ περήφανοι και περήφανες γι’ αυτό!!

ΥΓ1. Για κάτι τέτοιες εκπομπές σαν τις «μικροπόλεις» την κλείσανε την ΕΡΤ
ΥΓ2. Η ατέλειωτη γοητεία της παλιάς μου γειτονιάς σε μια εκπομπή μισής ώρας.

«Αν δεν ήτανε η Αριστερά, να έχω ενταχθεί στην Αριστερά από 12 χρονών, να έχω αποκτήσει μέσα στην Αριστερά μια παιδεία για τη ζωή, γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, γιατί δεν έχουμε να φάμε, μπορεί να είχαμε γίνει και πουτάνες… Η Αριστερά μου έμαθε να διαβάζω, το βασικό ήτανε για μένα, και με έμαθε να σκέφτομαι, να βλέπω θέατρο. Μας έδινε σε μας τα κορίτσια και τα αγόρια που ήμασταν χωρίς παιδεία, μας έδινε τροφή για να μπορούμε να ανέβουμε και πιο πάνω…»

εκπαιδευτικό κίνημα 1988 – 2008

Ένα αφιέρωμα από το τέυχος 84 του περιοδικού ΑΝΤΙΤΕΤΡΑΔΙΑ της ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (Χειμώνας 2007 – 2008). Πρόκειται για το επετειακό τεύχος για τα 20 χρόνια του περιοδικού που ξεκίνησε την έκδοση του μαζί με τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών το 1988. Γίνεται σημαντική αναφορά στους μεγάλους σταθμούς του εκπαιδευτικού κινήματος την 20ετία 1988 – 2008, μαζί με ένα χρονικό των εκδόσεων του περιοδικού. Ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές στις εκτιμήσεις, τις θέσεις και τα συμπεράσματα των αγώνων που σίγουρα υπάρχουν από τις διάφορες πλευρές της εκπαιδευτικής Aριστεράς πρόκειται για μία από τις ελάχιστες προσπάθειες εξιστόρησης των μεγάλων σταθμών του κινήματος της εκπαίδευσης τις τελευταίες δεκαετίες και για αυτο και είναι χρήσιμο να διαβαστεί στη σημερινή συγκυρία. Καλούς μας αγώνες!
(το κείμενο είναι σε pdf. Για να μειώσω τον όγκο ανεβάζω μόνο το αφιέρωμα και όχι ολόκληρο το τεύχος. Τα τέυχη του περιοδικού μπορούν να βρεθούν εύκολα στο ίντερνετ στο antitetradia.gr)

afieroma antitetradia 88-08.pdf

«Θεωρία των άκρων»: στόχος το εργατικό κίνημα και η Αριστερά

(το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.org)

Εδώ και ένα περίπου χρόνο από τη στιγμή που η Χρυσή Αυγή άρχισε να εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, και πολύ περισσότερο από τη στιγμή που μπήκε στη βουλή, έχουμε μια συνεχή αναφορά στην περιβόητη «θεωρία των δύο άκρων».

Η λογική των άκρων, που δεν είναι καθόλου καινούργια στην πολιτική ιστορία, ελληνική και ευρωπαϊκή, ουσιαστικά υποστηρίζει ότι στο πολιτικό σκηνικό δυναμώνουν τα «δύο άκρα», δηλ. η ακροδεξιά και η Αριστερά, τα οποία μάλιστα με κάποιο μαγικό τρόπο αλληλοτροφοδοτούνται  και αυτό συνιστά κίνδυνο για τη δημοκρατία. Όπως δήλωσε ο Σαμαράς στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt (5/10.12):

«Η κοινωνία απειλείται ως σύνολο από λαϊκιστές της άκρας Αριστεράς και από την άνοδο ενός ακροδεξιού, θα μπορούσε κανείς να πει φασιστικού, νεοναζιστικού κόμματος».

Σε άρθρο του στα  ΝΕΑ (6/4/12) άλλωστε ο Πρετεντέρης επιλέγοντας να λειτουργήσει ως φερέφωνο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ έγραφε:

 «Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μόλις προχτές μιλούσε για ”συνθήκες μεσοπολεμικές, συνθήκες Δημοκρατίας της Βαϊμάρης”… Αυτός είναι ο φόβος, δηλαδή, να καταρρεύσει η δημοκρατία εκ των έσω. Να διαλυθεί μέσα από την ενίσχυση των ακροδεξιών και ακροαριστερών άκρων».

Στο ίδιο μήκος κύματος και άλλοι εκπρόσωποι του συστήματος όπως ό Πάγκαλος που σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ (23/9/12) υποστηρίζει ότι:

«Αν ο κύριος Μιχαλολιάκος και οι μαυροφορεμένοι του είναι τα SS, τότε ο κύριος Τσίπρας και τα παρδαλά στίφη του είναι τα SA με όρους Βαϊμάρης».

Βασιλικότερος όλων βέβαια ό Στέφανος Κασιμάτης. Ο αρθρογράφος της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ σε ένα ανιστόρητο παραλήρημα με τον εύγλωττο τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» προχωρά σε πλήρη ταύτιση της Αριστεράς με τη Χρυσή Αυγή υποστηρίζοντας ότι:

«στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα Τάγματα Εφόδου του Ρεμ δεν ήλθαν μόνα τους, επειδή τα γέννησε η κρίση· ήλθαν παρέα με τις στρατιωτικοποιημένες μονάδες των κομμουνιστών. Τα δε Τάγματα Ασφαλείας στην Αργολίδα οι κάτοικοι τα υποδέχονταν με ζητωκραυγές, μετά το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1943».

Δεν μένει όμως εκεί αλλά συνεχίζει καλώντας το κράτος να καταστείλει αποτελεσματικά τα «δύο άκρα»:

«Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: Κουκουέδες, Συριζαίους, Χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου».(Η υπογράμμιση δική μας)

Συνέχεια