Το «Διπλό Βιβλίο» ένα αριστούργημα στη «λογοτεχνική αφάνεια»

diplo vivlio

Αγαπούσα πάντα την Ιστορία – ήταν ο ένας μου δάσκαλος,
ο άλλος ήταν η λύπη
Δημήτρης Χατζής

Το Διπλό Βιβλίο¹ του Δημήτρη Χατζή το άκουσα πρώτη φορά από τις προτροπές φίλων που εμπιστεύομαι για το πoια βιβλία να διαβάσω και τo είχα για καιρό «στα υπόψη» αλλά κάποια στιγμή το ξέχασα. Ξαναήρθε στην επιφάνεια μέσα από τη στήλη «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου στο site του sport-fm όπου έγραφε:

Αυτό, είναι ένα από τα βιβλία, τα λίγα εκείνα που σε διαμορφώνουν σαν αναγνώστη. Που εσύ είσαι το μάρμαρο και εκείνα η σμίλη η οποία σε σκάβει λίγο λίγο και σου δίνει μορφή. Το έχω σαν φυλαχτό. Από την δεύτερη έκδοση του 1977 για τα «κείμενα». Με τα λίγα που ξέρω και νιώθω, αν με ρωτούσαν για τα 10 καλύτερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας, θα το έβαζα πάνω πάνω αλλά είμαι προκατειλημμένος.

Αφού έψαξα και το δανείστηκα από μία φίλη ξεκίνησα να το διαβάζω και χθες το βράδυ το τελείωσα. Μετά από τέτοιες συστάσεις ήμουν από την αρχή θετικά διακείμενος αλλά αφού το τελείωσα είμαι πλέον σίγουρος ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας που δυστυχώς στα χρόνια μας δεν έχει την προβολή που του αξίζει και βρίσκεται στη «λογοτεχνική αφάνεια».
Συνέχεια