«οι νεκροί μας θυμίζουν»

DSC04047DSC04048 DSC04047 DSC04046

Υπάρχουν κάποια μέρη όπου η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική από τη συνηθισμένη. Το Zentralfriedhof Friedrichsfelde είναι ένα από αυτά. Εκεί η πηχυαία επιγραφή του «μνημείου των σοσιαλιστών» δεν αποτελεί τουριστική επεξήγηση αλλά βαρυσήμαντη ιστορική προειδοποίηση ότι οι ήττες του παρελθόντος δεν ήρθαν από το πουθενά αλλά από προδοσίες και τραγικά λάθη που δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται. Η φράση «οι νεκροί μας θυμίζουν» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Σε αυτά λοιπόν τα μέρη του κόσμου όπου νομίζεις ότι οι παρακαταθήκες των συντρόφων μας γίνονται για λίγο ένα με τον αέρα που αναπνέεις δεν μπορείς παρά να σκύψεις το κεφάλι από σεβασμό στη θυσία και να υψώσεις τη σφιγμένη σου γροθιά και με η σκέψη στην «τελική έφοδο στον ουρανό» να αφήσεις τα λόγια του ποιητή να αποτίσουν φόρο τιμής:

Κοιμηθείτε σύντροφοι, διπλωμένοι το ακατάλυτο σάβανο
της λαϊκής ευγνωμοσύνης.
Η γη αχνίζει την πελώρια σιωπή του αίματος σας.
Κλαίγοντας με το πρόσωπο μες στις νεκρές παλάμες σας
ωριμάζει η Δημιουργία.
Όχι δε σας θάψαμε. Σας αφήσαμε άταφους τρείς μέρες
και τρείς νύχτες να χορτάσει ο ουρανός απ’ την ασύγκριτη
σιωπηλή ομορφιά σας.
Κι ύστερα μπήκατε ορθοί στη γη ,όπως μπαίνει ο άντρας
στη γυναίκα.
Έτσι γεννήθηκαν τα στάχυα και οι σημαίες.
Και τραγουδούσαμε όλοι μαζί κι ελπίζαμε όλοι μαζί και πέ-
φταμε όλοι μαζί…
Κι ύστερα η στάχτη θάβοντας τους δρόμους και τα ονόματα
των νεκρών

Τάσος Λειβαδίτης

Advertisements

Αλήθεια τώρα, το τσίπουρο;

Βάρα νταγερέ, βάρα νταγερέ
σαν το κύμα να χορέψω
σαν φωτιά μωρέ
Άιντε βρε παιδιά, φέρτε τσικουδιά
ρίξτε τσίπουρο στ’αστέρια
να καεί η βραδιά….

tsipouro-paragwgiΠολύς λόγος και κυρίως πλάκα γίνεται σήμερα όλη μέρα με την πρόταση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, η εφαρμογή της οποίας προβλέπεται στο 3ο «αριστερό» μνημόνιο, να φορολογηθεί ή να σταματήσει η κυκλοφορία του χύμα τσίπουρου. Πέρα από την πλάκα το κυνηγητό στο χύμα τσίπουρο είναι κι αυτό άλλη μία αιτία πολέμου και μιλάω πολύ σοβαρά.
Αλλά ας εξηγηθώ. Η περίφημη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ προβλέπει:

«Η πρόταση του Οργανισμού είναι να καταργηθεί η διακίνηση «χύμα» τσίπουρου, ούτως ώστε όποιες ποσότητες δεν είναι τυποποιημένες να κατάσχονται και να περιοριστούν οι μικροί παραγωγοί αποκλειστικά στην κάλυψη των δικών τους αναγκών.»

Αλήθεια τώρα πιστεύει κανείς ότι είναι πρακτικά εύκολο και οικονομικά αποδοτικό να κυνηγηθεί και να κατασχεθεί το χύμα τσίπουρο; Επίσης τη στιγμή που το τσίπουρο που σερβίρεται στα μαγαζιά είναι φορολογημένο και μάλιστα σκληρά (όπως όλα τα ποτά) σε τι άραγε στοχεύει αυτή η πρακτική της σύγχρονης ποτοαπαγόρευσης;

Συνέχεια

‘Εχουμε ανάγκη να νικήσουμε!

«Θα κατεβώ στα ανάκτορα, στη στράτα του Ηρώδη,
για να σκοτώσω Γερμανούς και Έλληνες προδότες»*

mazi demo

Πριν λίγο είδα το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου AGORA. Πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά που αποτελεί ένα χρονικό της Ελλάδας της κρίσης και των μνημονίων. Μέσα από το ντοκιμαντέρ θυμήθηκα όλα τα μέτρα που πέρασαν μέχρι σήμερα οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Τα στοιχεία που παραθέτουν οι ερευνητές είναι κόλαφος. Η Ελληνική κοινωνία μετά από 5 χρόνια μνημονίων βιώνει την απόλυτη εξαθλίωση. Η καταστροφή είναι παντού και όποιος κάνει πως δεν την βλέπει αξίζει τη μήνι του λαού.
Μέσα από το ντοκιμαντέρ όμως φάνηκε και κάτι άλλο: πόσο κέρδισαν από την πλήρη φτωχοποίηση των εργαζομένων, οι τράπεζες το κεφάλαιο και τα κάθε λογίς αφεντικά. Τα μνημόνια δεν ήταν σε καμία περίπτωση η λάθος συνταγή. Κάθε άλλο, τα μνημόνια πέτυχαν το στόχο τους στο ακέραιο μεταφέροντας τεράστιο πλούτο από τις τσέπες των φτωχών στους υπεράκτιους λογαριασμούς των πλουσίων και ταυτόχρονα έκαναν και κάτι που τα αφεντικά προσπαθούσαν για χρόνια: διέλυσαν κάθε δημοκρατικό, κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα που με αίμα είχε κατακτηθεί.

Συνέχεια

8 Μάρτη – παγκόσμια μέρα της γυναίκας: Τι δεν είναι και τι είναι σήμερα;

Σήμερα δεν είναι άλλη μια γλυκανάλατη επέτειος που πηγαίνουμε λουλούδια και δωράκια στις γυναίκες της ζωής μας. Σήμερα δεν είναι άλλη μια γιορτούλα που λέμε «χρόνια πολλά». Σήμερα δεν είναι η μέρα που εμείς, οι άνδρες, πλένουμε τα πιάτα ή βάζουμε σκούπα έτσι για να το εθιμοτυπικό και για να δείξουμε τον προοδευτισμό μας. Σήμερα δεν είναι καθόλου η μέρα που όλες οι γυναίκες από κοινού γιορτάζουν και ξεχνούν τις διαφορές τους. Κυρίως σήμερα δεν είναι άλλη μια ξεφτισμένη και ξεφτιλισμένη επέτειος με δεκάρικους λόγους για την ισότητα και την πρόοδο…
Συνέχεια

Με αφορμή μία εκπομπή…

Η ιδεολογική κυριαρχία και τρομοκρατία της Αριστεράς στην Ελλάδα, για την οποία φωνάζουν μαινόμενοι οι απόγονοι των μαυραγοριτών και των ταγματασφαλιτών είναι η εμμονή των αγωνιστών της Αριστεράς ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες να παλεύουν με κάθε μέσο ώστε οι άνθρωποι της τάξης μας να μη ζουν στο, υλικό και πνευματικό, περιθώριο που επιφυλάσσουν για αυτούς τα αφεντικά.
Μάλιστα κύριοι αποδεχόμαστε την κατηγορία και είμαστε πολύ περήφανοι και περήφανες γι’ αυτό!!

ΥΓ1. Για κάτι τέτοιες εκπομπές σαν τις «μικροπόλεις» την κλείσανε την ΕΡΤ
ΥΓ2. Η ατέλειωτη γοητεία της παλιάς μου γειτονιάς σε μια εκπομπή μισής ώρας.

«Αν δεν ήτανε η Αριστερά, να έχω ενταχθεί στην Αριστερά από 12 χρονών, να έχω αποκτήσει μέσα στην Αριστερά μια παιδεία για τη ζωή, γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, γιατί δεν έχουμε να φάμε, μπορεί να είχαμε γίνει και πουτάνες… Η Αριστερά μου έμαθε να διαβάζω, το βασικό ήτανε για μένα, και με έμαθε να σκέφτομαι, να βλέπω θέατρο. Μας έδινε σε μας τα κορίτσια και τα αγόρια που ήμασταν χωρίς παιδεία, μας έδινε τροφή για να μπορούμε να ανέβουμε και πιο πάνω…»

Welcome to the dark side! ή η κρίση ως noir μυθιστόρημα…

Η πόλη που έχεις εσύ δεν είναι αυτή πού έχουν οι άλλοι. Η δικιά σου πόλη, ή πόλη του καθενός, έχει τις κολόνες φωτισμού στο λάθος σημείο και είναι γεμάτη σκιές εκεί πού δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Στην πόλη σου, ο εφημεριδοπώλης κρεμάει την Ouaciones πλάγια και πρέπει να κάνεις ακροβατικά για να ρίξεις μια ματιά στους τίτλους. Στην πόλη σου το κατάστημα της γωνίας κλείνει οπωσδήποτε στις 7.15, μολονότι όταν τους ρωτήσεις το πρωί τί ώρα θα κλείσουν το βράδυ θα σου πουν στις οχτώ. Στην πόλη σου το κανάλι ‘Εννιά δείχνει με παρεμβολές την ώρα πού έχει ταινίες με τον Μπόγκαρτ. «Ίσως ή προσωπική πόλη του καθενός να έχει ομοιότητες με τις άλλες. Ή αθλιότητα, ή ανεργία, ή αδιαντροπιά της εξουσίας που ψεύδεται ηλεκτρονικά, ή τιμή της βενζίνης, το μαύρο σύννεφο που ταξιδεύει από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά, ή κακοκεφιά των γειτόνων του πέμπτου, ή στάνταρ γεύση των χάμπουργκερ στα φαστφουντάδικα, ή ακαριαία αντίδραση της καθαρίστριας όταν μια λάμπα κινείται απρόβλεπτα και αναγγέλλει το σεισμό. Όλα αυτά όμως είναι διακόσμηση. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις, που είναι κατασκευασμένες με υλικά τις καταχρήσεις εξουσίας και το φόβο, τη διαφθορά και τη διαρκή απειλή της ζούγκλας πού, κρυμμένη στα πρόσωπα του συστήματος, ξεπροβάλλει κάθε τόσο για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εύθραυστοι, ότι είμαστε μόνοι, ότι μια μέρα θα γίνουμε λίπασμα για τα ραδίκια. Ή ότι μια μέρα όλα πρέπει να παιχτούν κορόνα-γράμματα, στυλ γούεστερν, ή να κριθούν σε μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο : αυτοί ή εμείς. Μέσα σ’ αύτη τη μοναξιά, ή ιδιωτική σου πόλη πλάθει αλληλεγγύη. Είναι κάποια αδύναμα φράγματα από οδοντογλυφίδες πού μερικές φορές ανθίστανται στην ορμητική πλημμύρα. Είναι το χαμόγελο των ιδιοκτητών του χρωματοπωλείου, το μάτι πού σου κλείνει συνένοχα στο λεωφορείο ό τύπος πού τυχαία διαβάζει το ίδιο μυθιστόρημα μ’ εσένα, ή ικανοποίηση των επιβατών πού παρακολουθούν το ανθρωποφάγο φιλί αποχαιρετισμού δύο φοιτητών της Φιλοσοφικής πού φιλιούνται λες και αύριο δεν θα έχουν πάλι μαζί μάθημα, ή λες και δεν θα γίνει πια κανένα μάθημα. Το άγριο βλέμμα όλων όταν ο μπάτσος της γωνίας δίνει κλήση σ’ έναν μοτοσικλετιστή. Και μέσα στη δική σου την πόλη δημιουργούνται άλλες μικρότερες πόλεις, χωριά, σχεδόν ατομικά αγροκτήματα πού κάθε τόσο έρχονται σε επαφή με την πόλη των άλλων.

Paco Ignacio Taibo 2, «Στην ίδια πόλη υπό βροχή», σελ. 39 – 41, εκδόσεις ΑΓΡΑ, Αθήνα 2007, μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος

Για μας τους εραστές της noir λογοτεχνίας η κρίση δημιουργεί μία ακόμη αμηχανία: Φτιάχνει ένα σκηνικό στην πόλη που τη σκοτεινιάζει, ένα σκηνικό βρώμας, σαπίλας και ταυτόχρονα μάχης και αγωνίας που φέρνει μπρός στα μάτια μας σκηνές βγαλμένες από τις σελίδες των αγαπημένων μας μυθιστορημάτων. Δεν ξέρεις πώς ακριβώς να νιώσεις να προσπαθήσεις να θαυμάσεις μια λογοτεχνική πραγματικότητα ή να οργιστείς και αηδιάσεις;

Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας σε γεμίζει από αυτή την αβάσταχτη αμηχανία. Μια πόλη μες στην πόλη. Παράλληλες ζωές, παράλληλες εικόνες από ένα φιλμ noir που δεν είναι προϊόν καλλιτεχνικής μυθοπλασίας αλλά αποτέλεσμα της αρρωστημένης «δημιουργίας» των πολιτικών των μνημονίων. Το πρόβλημα είναι ότι στη δική μας ιστορία δεν υπάρχει ένας Πέπε Καρβάλιο ή ένας  Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν να ξετυλίξει το κουβάρι της βρωμιάς και να φέρει την κάθαρση. Είμαστε εγκλωβισμένοι στις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος όπου συντελείται το έγκλημα και οι «κακοί» της ιστορίας προς το παρόν θριαμβεύουν. Μοιάζουμε να έχουμε χάσει το δρόμο προς τις τελευταίες σελίδες, τη λύση του μυστηρίου, και βολοδέρνουμε στη σκηνή του εγκλήματος μην ξέροντας τι να κάνουμε με το πτώμα και σε ποιόν να αναθέσουμε τη διαλεύκανση του φόνου.

Συνέχεια

«Χρόνια πολλά και του χρόνου σπίτια μας…»

venceremosΜε αυτή την ευχή υποδέχονταν το νέο χρόνο και κάθε άλλη γιόρτή οι εξόριστοι και φυλακισμένοι κομμουνιστές στα «πέτρινα χρόνια».

Χθες γιορτάσαμε με πολύ ποτό και κέφι τα γενέθλια δυο πολύ αγαπημένων μου ανθρώπων. Περάσαμε πολύ ωραία και προφανώς σε καμία των περιπτώσεων δε δικαιούμαστε παρά τις σημερινές δυσκολίες ούτε στο ελάχιστο να παρομοιάσουμε τη δική μας κατάσταση με αυτή των χιλιοκυνηγημένων αγωνιστών του παρελθόντος. Παρόλα αυτά όμως τολμώ να διαπράξω την «ύβρη» να δανειστώ την ευχή του τότε για το σήμερα. Μια τέτοια «ύβρη» όμως χρήζει αν μη τι άλλο πολύ συγκεκριμένης τεκμηρίωσης. Εξηγούμαι λοιπόν.

Συνέχεια