Αλήθεια τώρα, το τσίπουρο;

Βάρα νταγερέ, βάρα νταγερέ
σαν το κύμα να χορέψω
σαν φωτιά μωρέ
Άιντε βρε παιδιά, φέρτε τσικουδιά
ρίξτε τσίπουρο στ’αστέρια
να καεί η βραδιά….

tsipouro-paragwgiΠολύς λόγος και κυρίως πλάκα γίνεται σήμερα όλη μέρα με την πρόταση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, η εφαρμογή της οποίας προβλέπεται στο 3ο «αριστερό» μνημόνιο, να φορολογηθεί ή να σταματήσει η κυκλοφορία του χύμα τσίπουρου. Πέρα από την πλάκα το κυνηγητό στο χύμα τσίπουρο είναι κι αυτό άλλη μία αιτία πολέμου και μιλάω πολύ σοβαρά.
Αλλά ας εξηγηθώ. Η περίφημη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ προβλέπει:

«Η πρόταση του Οργανισμού είναι να καταργηθεί η διακίνηση «χύμα» τσίπουρου, ούτως ώστε όποιες ποσότητες δεν είναι τυποποιημένες να κατάσχονται και να περιοριστούν οι μικροί παραγωγοί αποκλειστικά στην κάλυψη των δικών τους αναγκών.»

Αλήθεια τώρα πιστεύει κανείς ότι είναι πρακτικά εύκολο και οικονομικά αποδοτικό να κυνηγηθεί και να κατασχεθεί το χύμα τσίπουρο; Επίσης τη στιγμή που το τσίπουρο που σερβίρεται στα μαγαζιά είναι φορολογημένο και μάλιστα σκληρά (όπως όλα τα ποτά) σε τι άραγε στοχεύει αυτή η πρακτική της σύγχρονης ποτοαπαγόρευσης;

Συνέχεια

‘Εχουμε ανάγκη να νικήσουμε!

«Θα κατεβώ στα ανάκτορα, στη στράτα του Ηρώδη,
για να σκοτώσω Γερμανούς και Έλληνες προδότες»*

mazi demo

Πριν λίγο είδα το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου AGORA. Πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά που αποτελεί ένα χρονικό της Ελλάδας της κρίσης και των μνημονίων. Μέσα από το ντοκιμαντέρ θυμήθηκα όλα τα μέτρα που πέρασαν μέχρι σήμερα οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Τα στοιχεία που παραθέτουν οι ερευνητές είναι κόλαφος. Η Ελληνική κοινωνία μετά από 5 χρόνια μνημονίων βιώνει την απόλυτη εξαθλίωση. Η καταστροφή είναι παντού και όποιος κάνει πως δεν την βλέπει αξίζει τη μήνι του λαού.
Μέσα από το ντοκιμαντέρ όμως φάνηκε και κάτι άλλο: πόσο κέρδισαν από την πλήρη φτωχοποίηση των εργαζομένων, οι τράπεζες το κεφάλαιο και τα κάθε λογίς αφεντικά. Τα μνημόνια δεν ήταν σε καμία περίπτωση η λάθος συνταγή. Κάθε άλλο, τα μνημόνια πέτυχαν το στόχο τους στο ακέραιο μεταφέροντας τεράστιο πλούτο από τις τσέπες των φτωχών στους υπεράκτιους λογαριασμούς των πλουσίων και ταυτόχρονα έκαναν και κάτι που τα αφεντικά προσπαθούσαν για χρόνια: διέλυσαν κάθε δημοκρατικό, κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα που με αίμα είχε κατακτηθεί.

Συνέχεια

Ιστορία ερχόμαστε («με το μαχαίρι στα δόντια»)!

Λίγες σκέψεις για τη νίκη του όχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου

«Η θύελλα! Ας έρθει!» Αυτό φωνάζει
ο περήφανος, ο αντάρτης
Άλμπατρος που τριγυρνώντας
στ’ οργισμένο κύμα ανάμεσα
και στο μαύρο αστροπελέκι
για τη νίκη προμηνά:
«Ω θύελλα! Ξέσπασε πια!»
Μαξίμ Γκόρκυ , «Το τραγούδι του Άλμπατρου»

pc090025Σύμφωνα με τους κλασικούς του μαρξισμού η επανάσταση ορίζεται (σε μεγάλο βαθμό) από τη βίαιη εισβολή των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο. Με αυτή την έννοια στην Ελλάδα από την 5η Μάη του 2010 και την ιστορική απεργία ενάντια στο πρώτο μνημόνιο ζούμε επαναστατικές εξελίξεις, με την έννοια ότι ο ταξικός ανταγωνισμός οξύνεται και έχει ανοίξει η διαδικασία στο τέλος της οποίας θα κριθεί το ζήτημα της ταξικής εξουσίας. Όλα όσα ζούμε είναι πτυχές αυτής της διαδικασίας η οποία παρά τις υφέσεις και τις εξάρσεις της παραμένει μέχρι στιγμής αδιάκοπη.
Συνέχεια

εκπαιδευτικό κίνημα 1988 – 2008

Ένα αφιέρωμα από το τέυχος 84 του περιοδικού ΑΝΤΙΤΕΤΡΑΔΙΑ της ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (Χειμώνας 2007 – 2008). Πρόκειται για το επετειακό τεύχος για τα 20 χρόνια του περιοδικού που ξεκίνησε την έκδοση του μαζί με τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών το 1988. Γίνεται σημαντική αναφορά στους μεγάλους σταθμούς του εκπαιδευτικού κινήματος την 20ετία 1988 – 2008, μαζί με ένα χρονικό των εκδόσεων του περιοδικού. Ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές στις εκτιμήσεις, τις θέσεις και τα συμπεράσματα των αγώνων που σίγουρα υπάρχουν από τις διάφορες πλευρές της εκπαιδευτικής Aριστεράς πρόκειται για μία από τις ελάχιστες προσπάθειες εξιστόρησης των μεγάλων σταθμών του κινήματος της εκπαίδευσης τις τελευταίες δεκαετίες και για αυτο και είναι χρήσιμο να διαβαστεί στη σημερινή συγκυρία. Καλούς μας αγώνες!
(το κείμενο είναι σε pdf. Για να μειώσω τον όγκο ανεβάζω μόνο το αφιέρωμα και όχι ολόκληρο το τεύχος. Τα τέυχη του περιοδικού μπορούν να βρεθούν εύκολα στο ίντερνετ στο antitetradia.gr)

afieroma antitetradia 88-08.pdf

Welcome to the dark side! ή η κρίση ως noir μυθιστόρημα…

Η πόλη που έχεις εσύ δεν είναι αυτή πού έχουν οι άλλοι. Η δικιά σου πόλη, ή πόλη του καθενός, έχει τις κολόνες φωτισμού στο λάθος σημείο και είναι γεμάτη σκιές εκεί πού δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Στην πόλη σου, ο εφημεριδοπώλης κρεμάει την Ouaciones πλάγια και πρέπει να κάνεις ακροβατικά για να ρίξεις μια ματιά στους τίτλους. Στην πόλη σου το κατάστημα της γωνίας κλείνει οπωσδήποτε στις 7.15, μολονότι όταν τους ρωτήσεις το πρωί τί ώρα θα κλείσουν το βράδυ θα σου πουν στις οχτώ. Στην πόλη σου το κανάλι ‘Εννιά δείχνει με παρεμβολές την ώρα πού έχει ταινίες με τον Μπόγκαρτ. «Ίσως ή προσωπική πόλη του καθενός να έχει ομοιότητες με τις άλλες. Ή αθλιότητα, ή ανεργία, ή αδιαντροπιά της εξουσίας που ψεύδεται ηλεκτρονικά, ή τιμή της βενζίνης, το μαύρο σύννεφο που ταξιδεύει από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά, ή κακοκεφιά των γειτόνων του πέμπτου, ή στάνταρ γεύση των χάμπουργκερ στα φαστφουντάδικα, ή ακαριαία αντίδραση της καθαρίστριας όταν μια λάμπα κινείται απρόβλεπτα και αναγγέλλει το σεισμό. Όλα αυτά όμως είναι διακόσμηση. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις, που είναι κατασκευασμένες με υλικά τις καταχρήσεις εξουσίας και το φόβο, τη διαφθορά και τη διαρκή απειλή της ζούγκλας πού, κρυμμένη στα πρόσωπα του συστήματος, ξεπροβάλλει κάθε τόσο για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εύθραυστοι, ότι είμαστε μόνοι, ότι μια μέρα θα γίνουμε λίπασμα για τα ραδίκια. Ή ότι μια μέρα όλα πρέπει να παιχτούν κορόνα-γράμματα, στυλ γούεστερν, ή να κριθούν σε μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο : αυτοί ή εμείς. Μέσα σ’ αύτη τη μοναξιά, ή ιδιωτική σου πόλη πλάθει αλληλεγγύη. Είναι κάποια αδύναμα φράγματα από οδοντογλυφίδες πού μερικές φορές ανθίστανται στην ορμητική πλημμύρα. Είναι το χαμόγελο των ιδιοκτητών του χρωματοπωλείου, το μάτι πού σου κλείνει συνένοχα στο λεωφορείο ό τύπος πού τυχαία διαβάζει το ίδιο μυθιστόρημα μ’ εσένα, ή ικανοποίηση των επιβατών πού παρακολουθούν το ανθρωποφάγο φιλί αποχαιρετισμού δύο φοιτητών της Φιλοσοφικής πού φιλιούνται λες και αύριο δεν θα έχουν πάλι μαζί μάθημα, ή λες και δεν θα γίνει πια κανένα μάθημα. Το άγριο βλέμμα όλων όταν ο μπάτσος της γωνίας δίνει κλήση σ’ έναν μοτοσικλετιστή. Και μέσα στη δική σου την πόλη δημιουργούνται άλλες μικρότερες πόλεις, χωριά, σχεδόν ατομικά αγροκτήματα πού κάθε τόσο έρχονται σε επαφή με την πόλη των άλλων.

Paco Ignacio Taibo 2, «Στην ίδια πόλη υπό βροχή», σελ. 39 – 41, εκδόσεις ΑΓΡΑ, Αθήνα 2007, μετάφραση Κρίτων Ηλιόπουλος

Για μας τους εραστές της noir λογοτεχνίας η κρίση δημιουργεί μία ακόμη αμηχανία: Φτιάχνει ένα σκηνικό στην πόλη που τη σκοτεινιάζει, ένα σκηνικό βρώμας, σαπίλας και ταυτόχρονα μάχης και αγωνίας που φέρνει μπρός στα μάτια μας σκηνές βγαλμένες από τις σελίδες των αγαπημένων μας μυθιστορημάτων. Δεν ξέρεις πώς ακριβώς να νιώσεις να προσπαθήσεις να θαυμάσεις μια λογοτεχνική πραγματικότητα ή να οργιστείς και αηδιάσεις;

Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας σε γεμίζει από αυτή την αβάσταχτη αμηχανία. Μια πόλη μες στην πόλη. Παράλληλες ζωές, παράλληλες εικόνες από ένα φιλμ noir που δεν είναι προϊόν καλλιτεχνικής μυθοπλασίας αλλά αποτέλεσμα της αρρωστημένης «δημιουργίας» των πολιτικών των μνημονίων. Το πρόβλημα είναι ότι στη δική μας ιστορία δεν υπάρχει ένας Πέπε Καρβάλιο ή ένας  Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν να ξετυλίξει το κουβάρι της βρωμιάς και να φέρει την κάθαρση. Είμαστε εγκλωβισμένοι στις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος όπου συντελείται το έγκλημα και οι «κακοί» της ιστορίας προς το παρόν θριαμβεύουν. Μοιάζουμε να έχουμε χάσει το δρόμο προς τις τελευταίες σελίδες, τη λύση του μυστηρίου, και βολοδέρνουμε στη σκηνή του εγκλήματος μην ξέροντας τι να κάνουμε με το πτώμα και σε ποιόν να αναθέσουμε τη διαλεύκανση του φόνου.

Συνέχεια

Οι κυριακάτικες βόλτες είναι μέρος της εκδίκησης μας…

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Χθες ήταν Κυριακή. Μια βροχερή χειμωνιάτικη Κυριακή. Τι νόημα μπορούν να έχουν οι Κυριακές στην εποχή της βαρυχειμωνιάς άραγε; Όταν οι περισσότεροι γύρω μας είναι άνεργοι, άφραγκοι και στριμωγμένοι μπορούμε να χαρούμε την Κυριακή; Κι όμως ακόμα και μέσα στο χειμώνα της κρίσης, της απογοήτευσης και του στριμώγματος οι Κυριακές μας δείχνουν ότι ακόμα υπάρχει φως στο τούνελ…

Συνέχεια

«Θεωρία των άκρων»: στόχος το εργατικό κίνημα και η Αριστερά

(το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.org)

Εδώ και ένα περίπου χρόνο από τη στιγμή που η Χρυσή Αυγή άρχισε να εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, και πολύ περισσότερο από τη στιγμή που μπήκε στη βουλή, έχουμε μια συνεχή αναφορά στην περιβόητη «θεωρία των δύο άκρων».

Η λογική των άκρων, που δεν είναι καθόλου καινούργια στην πολιτική ιστορία, ελληνική και ευρωπαϊκή, ουσιαστικά υποστηρίζει ότι στο πολιτικό σκηνικό δυναμώνουν τα «δύο άκρα», δηλ. η ακροδεξιά και η Αριστερά, τα οποία μάλιστα με κάποιο μαγικό τρόπο αλληλοτροφοδοτούνται  και αυτό συνιστά κίνδυνο για τη δημοκρατία. Όπως δήλωσε ο Σαμαράς στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt (5/10.12):

«Η κοινωνία απειλείται ως σύνολο από λαϊκιστές της άκρας Αριστεράς και από την άνοδο ενός ακροδεξιού, θα μπορούσε κανείς να πει φασιστικού, νεοναζιστικού κόμματος».

Σε άρθρο του στα  ΝΕΑ (6/4/12) άλλωστε ο Πρετεντέρης επιλέγοντας να λειτουργήσει ως φερέφωνο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ έγραφε:

 «Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μόλις προχτές μιλούσε για ”συνθήκες μεσοπολεμικές, συνθήκες Δημοκρατίας της Βαϊμάρης”… Αυτός είναι ο φόβος, δηλαδή, να καταρρεύσει η δημοκρατία εκ των έσω. Να διαλυθεί μέσα από την ενίσχυση των ακροδεξιών και ακροαριστερών άκρων».

Στο ίδιο μήκος κύματος και άλλοι εκπρόσωποι του συστήματος όπως ό Πάγκαλος που σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ (23/9/12) υποστηρίζει ότι:

«Αν ο κύριος Μιχαλολιάκος και οι μαυροφορεμένοι του είναι τα SS, τότε ο κύριος Τσίπρας και τα παρδαλά στίφη του είναι τα SA με όρους Βαϊμάρης».

Βασιλικότερος όλων βέβαια ό Στέφανος Κασιμάτης. Ο αρθρογράφος της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ σε ένα ανιστόρητο παραλήρημα με τον εύγλωττο τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» προχωρά σε πλήρη ταύτιση της Αριστεράς με τη Χρυσή Αυγή υποστηρίζοντας ότι:

«στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα Τάγματα Εφόδου του Ρεμ δεν ήλθαν μόνα τους, επειδή τα γέννησε η κρίση· ήλθαν παρέα με τις στρατιωτικοποιημένες μονάδες των κομμουνιστών. Τα δε Τάγματα Ασφαλείας στην Αργολίδα οι κάτοικοι τα υποδέχονταν με ζητωκραυγές, μετά το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1943».

Δεν μένει όμως εκεί αλλά συνεχίζει καλώντας το κράτος να καταστείλει αποτελεσματικά τα «δύο άκρα»:

«Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: Κουκουέδες, Συριζαίους, Χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου».(Η υπογράμμιση δική μας)

Συνέχεια