Δύο λόγια για την παράσταση «Εμείς» της ομάδας «Σημείο Μηδέν»

το άρθρο – παρουσίαση της παράστασης του έργου «Εμείς» δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.orgIMG_3450
Tο τριήμερο 5, 6 και 7 Ιούνη είναι το τελευταίο που θα παίζεται από την ομάδα «Σημείο Μηδέν», για αυτή τη θεατρική περίοδο το έργο «Εμείς» του Γιεβγκένι Ζαμιάτιν, στο νέο Χώρο του Θεάτρου Άττις. Αν κάποιος προσπαθούσε σε μία φράση να περιγράψει τα μεγάλα ερωτήματα που γεννά στο θεατή η εν λόγω παράσταση χωρίς δεύτερη σκέψη θα κατέληγε στη φράση «ευτυχία ή ελευθερία» που είναι και ο τίτλος του κειμένου με το οποίο ο σκηνοθέτης της παράστασης, Σάββας Στρούμπος, συνοδεύει την έκδοση της θεατρικής διασκευής του μυθιστορήματος του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν [1].
Από μόνο του το γεγονός ότι μία ομάδα επιλέγει να διασκευάσει θεατρικά το εμβληματικό και προφητικό κατά την άποψη μου μυθιστόρημα του Ζαμιάτιν και να το παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη αποτελεί πρόκληση, στην οποία σαν θεατής οφείλεις να ανταποκριθείς και να σπεύσεις έστω κι από απλή περιέργεια να δεις το αποτέλεσμα του κόπου της ομάδας.

Συνέχεια

Advertisements

Με αφορμή μία εκπομπή…

Η ιδεολογική κυριαρχία και τρομοκρατία της Αριστεράς στην Ελλάδα, για την οποία φωνάζουν μαινόμενοι οι απόγονοι των μαυραγοριτών και των ταγματασφαλιτών είναι η εμμονή των αγωνιστών της Αριστεράς ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες να παλεύουν με κάθε μέσο ώστε οι άνθρωποι της τάξης μας να μη ζουν στο, υλικό και πνευματικό, περιθώριο που επιφυλάσσουν για αυτούς τα αφεντικά.
Μάλιστα κύριοι αποδεχόμαστε την κατηγορία και είμαστε πολύ περήφανοι και περήφανες γι’ αυτό!!

ΥΓ1. Για κάτι τέτοιες εκπομπές σαν τις «μικροπόλεις» την κλείσανε την ΕΡΤ
ΥΓ2. Η ατέλειωτη γοητεία της παλιάς μου γειτονιάς σε μια εκπομπή μισής ώρας.

«Αν δεν ήτανε η Αριστερά, να έχω ενταχθεί στην Αριστερά από 12 χρονών, να έχω αποκτήσει μέσα στην Αριστερά μια παιδεία για τη ζωή, γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, γιατί δεν έχουμε να φάμε, μπορεί να είχαμε γίνει και πουτάνες… Η Αριστερά μου έμαθε να διαβάζω, το βασικό ήτανε για μένα, και με έμαθε να σκέφτομαι, να βλέπω θέατρο. Μας έδινε σε μας τα κορίτσια και τα αγόρια που ήμασταν χωρίς παιδεία, μας έδινε τροφή για να μπορούμε να ανέβουμε και πιο πάνω…»

εκπαιδευτικό κίνημα 1988 – 2008

Ένα αφιέρωμα από το τέυχος 84 του περιοδικού ΑΝΤΙΤΕΤΡΑΔΙΑ της ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (Χειμώνας 2007 – 2008). Πρόκειται για το επετειακό τεύχος για τα 20 χρόνια του περιοδικού που ξεκίνησε την έκδοση του μαζί με τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών το 1988. Γίνεται σημαντική αναφορά στους μεγάλους σταθμούς του εκπαιδευτικού κινήματος την 20ετία 1988 – 2008, μαζί με ένα χρονικό των εκδόσεων του περιοδικού. Ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές στις εκτιμήσεις, τις θέσεις και τα συμπεράσματα των αγώνων που σίγουρα υπάρχουν από τις διάφορες πλευρές της εκπαιδευτικής Aριστεράς πρόκειται για μία από τις ελάχιστες προσπάθειες εξιστόρησης των μεγάλων σταθμών του κινήματος της εκπαίδευσης τις τελευταίες δεκαετίες και για αυτο και είναι χρήσιμο να διαβαστεί στη σημερινή συγκυρία. Καλούς μας αγώνες!
(το κείμενο είναι σε pdf. Για να μειώσω τον όγκο ανεβάζω μόνο το αφιέρωμα και όχι ολόκληρο το τεύχος. Τα τέυχη του περιοδικού μπορούν να βρεθούν εύκολα στο ίντερνετ στο antitetradia.gr)

afieroma antitetradia 88-08.pdf

«Θεωρία των άκρων»: στόχος το εργατικό κίνημα και η Αριστερά

(το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.org)

Εδώ και ένα περίπου χρόνο από τη στιγμή που η Χρυσή Αυγή άρχισε να εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, και πολύ περισσότερο από τη στιγμή που μπήκε στη βουλή, έχουμε μια συνεχή αναφορά στην περιβόητη «θεωρία των δύο άκρων».

Η λογική των άκρων, που δεν είναι καθόλου καινούργια στην πολιτική ιστορία, ελληνική και ευρωπαϊκή, ουσιαστικά υποστηρίζει ότι στο πολιτικό σκηνικό δυναμώνουν τα «δύο άκρα», δηλ. η ακροδεξιά και η Αριστερά, τα οποία μάλιστα με κάποιο μαγικό τρόπο αλληλοτροφοδοτούνται  και αυτό συνιστά κίνδυνο για τη δημοκρατία. Όπως δήλωσε ο Σαμαράς στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt (5/10.12):

«Η κοινωνία απειλείται ως σύνολο από λαϊκιστές της άκρας Αριστεράς και από την άνοδο ενός ακροδεξιού, θα μπορούσε κανείς να πει φασιστικού, νεοναζιστικού κόμματος».

Σε άρθρο του στα  ΝΕΑ (6/4/12) άλλωστε ο Πρετεντέρης επιλέγοντας να λειτουργήσει ως φερέφωνο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ έγραφε:

 «Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μόλις προχτές μιλούσε για ”συνθήκες μεσοπολεμικές, συνθήκες Δημοκρατίας της Βαϊμάρης”… Αυτός είναι ο φόβος, δηλαδή, να καταρρεύσει η δημοκρατία εκ των έσω. Να διαλυθεί μέσα από την ενίσχυση των ακροδεξιών και ακροαριστερών άκρων».

Στο ίδιο μήκος κύματος και άλλοι εκπρόσωποι του συστήματος όπως ό Πάγκαλος που σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ (23/9/12) υποστηρίζει ότι:

«Αν ο κύριος Μιχαλολιάκος και οι μαυροφορεμένοι του είναι τα SS, τότε ο κύριος Τσίπρας και τα παρδαλά στίφη του είναι τα SA με όρους Βαϊμάρης».

Βασιλικότερος όλων βέβαια ό Στέφανος Κασιμάτης. Ο αρθρογράφος της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ σε ένα ανιστόρητο παραλήρημα με τον εύγλωττο τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» προχωρά σε πλήρη ταύτιση της Αριστεράς με τη Χρυσή Αυγή υποστηρίζοντας ότι:

«στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα Τάγματα Εφόδου του Ρεμ δεν ήλθαν μόνα τους, επειδή τα γέννησε η κρίση· ήλθαν παρέα με τις στρατιωτικοποιημένες μονάδες των κομμουνιστών. Τα δε Τάγματα Ασφαλείας στην Αργολίδα οι κάτοικοι τα υποδέχονταν με ζητωκραυγές, μετά το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1943».

Δεν μένει όμως εκεί αλλά συνεχίζει καλώντας το κράτος να καταστείλει αποτελεσματικά τα «δύο άκρα»:

«Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: Κουκουέδες, Συριζαίους, Χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου».(Η υπογράμμιση δική μας)

Συνέχεια

Αρ γιου Χελίν; Οχι ρε φίλε… Άνεργος είμαι

του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου από το sport-fm.gr

Η ιδέα, για την ελληνική πραγματικότητα, είναι καινούργια. Με την έννοια ότι οι γηγενείς, τώρα την ανακαλύπτουν. Χάρη στην μεσολάβηση κάποιων ελλήνων που είτε εργάστηκαν –και συνεχίζουν να το κάνουν- στο εξωτερικό είτε συνεργάζονται με το εξωτερικό. Η ιδέα ονομάζεται rebranding. Δηλαδή κάτι σαν, νέα ονοματοδοσία ή ανανέωση του σήματος κατατεθέντος. Επανασχεδιασμός.

Και γιατί χρειάζεται κάτι τέτοιο η χώρα; Γιατί η βαθειά οικονομική κρίση στην οποία έχει βυθιστεί και ο τρόπος που χειρίστηκαν πολιτικά αυτή την κρίση όσοι από τους πολιτικούς της βρέθηκαν στην κυβέρνηση, έκανε ανεπανόρθωτη ζημιά στην εικόνα της χώρας. Εκείνο που οι εκτός Ελλάδος εισέπραξαν είναι ότι τόπος κατοικείται από τεμπέληδες που ζουν με δανεικά, οι μισοί από αυτούς δουλεύουν στο δημόσιο –δηλαδή τεμπελιάζουν εκεί- και οι άλλοι μισοί, το κλέβουν. Αυτό, λοιπόν, χρειάζεται θεραπεία που επιβάλλεται με τα μνημόνια και είναι μεν οδυνηρή αλλά θα αποδώσει. Οδυνηρή γιατί μας αξίζει επειδή τεμπελιάζαμε και δανειζόμασταν –τα δάνεια που μας πωλούσαν για να κερδίσουν από τα επιτόκια, όσοι μας δάνειζαν ή μας πουλούσαν όπλα.
Συνέχεια