Το αποτέλεσμα μιας βραδινής νοσταλγίας

Με αφορμή το βίντεο – ντοκιμαντερ  της προηγούμενης ανάρτησης με έπιασε η νοσταλγία για την γειτονιά των φοιτητικών μου χρόνων με την τόσο βαριά ιστορία. Σαν ένα μικρό τονωτικό της νοσταλγίας αυτής παραθέτω όλόκληρο το κείμενο «η τοιχογραφία» του Μάριου Χάκκα, απόσπασμα του οποίου ακούγεται στο τέλος του εν λόγω ντοκιμαντέρ.

Η τοιχογραφία

ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, στο μοναστήρι, υπάρχει μια τοιχογραφία σε τρεις φάσεις, «ο εμπεσών εις ληστάς», που δεν ξεφεύγει καθόλου από τη γνωστή περιγραφή της Γραφής: Ένας ταξιδιώτης πιάνεται από ληστές, πέφτει η σχετική «ξυλοκοπία», Φεύγουν οι λεβέντες στοιχισμένοι και με τα ματσούκια επ’ ώμου σα να ‘ναι στρατός, κάποιος περαστικός μαζεύει τον δαρμένο.
Εκείνο που βλέπει κανένας με την πρώτη ματιά είναι η κακοτεχνία αυτής της τοιχογραφίας που ίσως δημιουργεί μια καινούρια αισθητική όπως όλα τα εκ πρώτης όψεως κακόγουστα πράγματα και που φυσικά δε μ’ ενδιαφέρει απ’ αυτή την πλευρά. Εκείνο που με κόβει είναι ότι εξαιτίας αυτής της δήθεν κακοτεχνίας προκύπτει ένα διαφορετικό νόημα πέραν του αρχικού της παραβολής και που ταιριάζει με μερικά περιστατικά που συνέβησαν στη συνοικία της Καισαριανής.

Συνέχεια

Αρ γιου Χελίν; Οχι ρε φίλε… Άνεργος είμαι

του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου από το sport-fm.gr

Η ιδέα, για την ελληνική πραγματικότητα, είναι καινούργια. Με την έννοια ότι οι γηγενείς, τώρα την ανακαλύπτουν. Χάρη στην μεσολάβηση κάποιων ελλήνων που είτε εργάστηκαν –και συνεχίζουν να το κάνουν- στο εξωτερικό είτε συνεργάζονται με το εξωτερικό. Η ιδέα ονομάζεται rebranding. Δηλαδή κάτι σαν, νέα ονοματοδοσία ή ανανέωση του σήματος κατατεθέντος. Επανασχεδιασμός.

Και γιατί χρειάζεται κάτι τέτοιο η χώρα; Γιατί η βαθειά οικονομική κρίση στην οποία έχει βυθιστεί και ο τρόπος που χειρίστηκαν πολιτικά αυτή την κρίση όσοι από τους πολιτικούς της βρέθηκαν στην κυβέρνηση, έκανε ανεπανόρθωτη ζημιά στην εικόνα της χώρας. Εκείνο που οι εκτός Ελλάδος εισέπραξαν είναι ότι τόπος κατοικείται από τεμπέληδες που ζουν με δανεικά, οι μισοί από αυτούς δουλεύουν στο δημόσιο –δηλαδή τεμπελιάζουν εκεί- και οι άλλοι μισοί, το κλέβουν. Αυτό, λοιπόν, χρειάζεται θεραπεία που επιβάλλεται με τα μνημόνια και είναι μεν οδυνηρή αλλά θα αποδώσει. Οδυνηρή γιατί μας αξίζει επειδή τεμπελιάζαμε και δανειζόμασταν –τα δάνεια που μας πωλούσαν για να κερδίσουν από τα επιτόκια, όσοι μας δάνειζαν ή μας πουλούσαν όπλα.
Συνέχεια