Ιστορία ερχόμαστε («με το μαχαίρι στα δόντια»)!

Λίγες σκέψεις για τη νίκη του όχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου

«Η θύελλα! Ας έρθει!» Αυτό φωνάζει
ο περήφανος, ο αντάρτης
Άλμπατρος που τριγυρνώντας
στ’ οργισμένο κύμα ανάμεσα
και στο μαύρο αστροπελέκι
για τη νίκη προμηνά:
«Ω θύελλα! Ξέσπασε πια!»
Μαξίμ Γκόρκυ , «Το τραγούδι του Άλμπατρου»

pc090025Σύμφωνα με τους κλασικούς του μαρξισμού η επανάσταση ορίζεται (σε μεγάλο βαθμό) από τη βίαιη εισβολή των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο. Με αυτή την έννοια στην Ελλάδα από την 5η Μάη του 2010 και την ιστορική απεργία ενάντια στο πρώτο μνημόνιο ζούμε επαναστατικές εξελίξεις, με την έννοια ότι ο ταξικός ανταγωνισμός οξύνεται και έχει ανοίξει η διαδικασία στο τέλος της οποίας θα κριθεί το ζήτημα της ταξικής εξουσίας. Όλα όσα ζούμε είναι πτυχές αυτής της διαδικασίας η οποία παρά τις υφέσεις και τις εξάρσεις της παραμένει μέχρι στιγμής αδιάκοπη.

Το δημοψήφισμα της 5ης του Ιούλη αποτέλεσε μία αναβάθμιση της όλης αυτής διαδικασίας. Η αίσθηση που έπαιρνες όλη την προηγούμενη βδομάδα στους δρόμους που γυρνούσαμε για την εκστρατεία του ΟΧΙ ήταν ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πηγαίνει στις κάλπες με το μαχαίρι στα δόντια. Η πόλωση που όλοι διέκριναν είναι πλέον εμφανές ότι έχει έντονα ταξικά χαρακτηριστικά. Αρκεί κάποιος να δει τα αποτελέσματα σε Ψυχικό και Εκάλη και να τα συγκρίνει με αυτά στο Πέραμα για να το καταλάβει. Η πόλωση όμως είχε και έντονα ηλικιακά χαρακτηριστικά. Η νέα γενιά αυτής της χώρας νιώθει κατεστραμμένη και θέλει να τα αλλάξει όλα συθέμελα ακριβώς γιατί αντιλαμβάνεται ότι στο σημερινό πλαίσιο δεν έχει μέλλον. Όλοι εμείς που είμαστε άνεργοι, που δουλεύουμε όλη μέρα για 300€, που είδαμε τους φίλους μας να μεταναστεύουν δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε (εκτός ίσως από τις αλυσίδες μας).
Οι φτωχοί σ’ αυτή εδώ τη γωνιά του πλανήτη βγήκαν με πάθος στο δρόμο νιώθοντας ότι δεν τρέχουν πίσω από αποφάσεις άλλων αλλά ότι μπορούν αυτοί να καθορίσουν τις εξελίξεις να θέσουν νέα δεδομένα στο τραπέζι. Αυτά λοιπόν τα νέα δεδομένα είναι σήμερα εδώ. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι σαρωτικό για όλους. Η μεγάλη χαρά που όλοι νιώσαμε χθες το βράδυ είναι βόμβα στα θεμέλια του πολιτικού σκηνικού. Αυτό το καθαρό ΟΧΙ είναι η «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από το κεφάλι όλων και πυροδοτεί εξελίξεις. Τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο στο εξής. Ο λαϊκός παράγοντας είναι ξανά εδώ και απειλεί. Απειλεί τα κόμματα του κατεστημένου που φαίνονται σήμερα διαλυμένα και ανίκανα να διαχειριστούν το οτιδήποτε. Απειλεί όλο το αστικό μπλοκ που με μανία πάλεψε για το ΝΑΙ με απειλές και ψέματα αλλά έφαγε τα μούτρα του. Απειλεί τα ΜΜΕ και τους «δημοσιογράφους με τις εύκαμπτες σπονδυλικές στήλες και τις μακριές γλώσσες» που ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι η προπαγάνδα τους δεν πιάνει μία. Απειλεί το κεφάλαιο και τα αφεντικά που παρά τις απειλές και την τρομοκρατία δεν έπεισαν τους εργαζόμενους τους να ψηφίσουν ΝΑΙ. Απειλεί την ΕΕ και τους «θεσμούς» που οι «εκκλήσεις» τους βρήκαν τοίχο. Εκτός όμως από τους προφανείς η έφοδος του λαού στο προσκήνιο τρομοκρατεί και φοβίζει τους Δούρειους Ίππους, όλους αυτούς που την προηγούμενη βδομάδα ενώ στα λόγια ήταν στην από δω πλευρά μας υπόσκαπταν συνεχώς και προσπαθούσαν να μας σβήσουν το χαμόγελο. Γιατί αυτό το ΟΧΙ δεν ανήκει στα βασικά στελέχη της κυβέρνησης αλλά κυρίως ανήκει στους χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς που όργωσαν χωρίς υπερβολή όλη τη χώρα μέσα σε μια βδομάδα με μεγάλη πίστη για τη νίκη την ίδια στιγμή που οι Δραγασάκηδες και ΣΙΑ έκαναν τα πάντα για να χάσουμε. Τέλος απειλεί τους ρεαλιστές αυτούς που θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν το ΟΧΙ μας για να μας ξεφουρνίσουν μία έντιμη συμφωνία.
Εν ολίγοις το αποτέλεσμα με την σαρωτική νίκη του ΟΧΙ είναι εδώ για να θυμίζει αυτό που έγραφε ο Τρότσκι μεταφέροντας τα λόγια του Λένιν από 11ο συνέδριο του ΚΚΣΕ που έγινε το μακρινό 1922 :

«[..]. Η Ιστορία γνωρίζει όλων των ειδών τις μεταμορφώσεις. Το να βασίζεσαι καθαρά σε πεποιθήσεις, στην πίστη και σε άλλες θαυμάσιες ηθικές ιδιότητες μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μια σταθερή στάση στην πολιτική. Μια χούφτα άνθρωποι μπορεί να είναι προικισμένοι με εξαίρετες ηθικές ιδιότητες, αλλά τα ιστορικά ζητήματα αποφασίζονται από γιγάντιες μάζες, που, αν οι λίγοι δεν τους κάνουν, ενδέχεται κάποια στιγμή να μην τους μεταχειριστούν και τόσο ευγενικά».

Σήμερα λοιπόν ο διχασμός είναι εδώ και ξεκάθαρος σε όλους. Όμως ο διχασμός δεν είναι σημερινός ούτε χθεσινός:

«Απέραντος είναι ο κόσμος. Μα μόνο δυο ειδών είναι οι άνθρωποι του. Κείνοι που ζητούν απ’ τη ζωή το μερτικό το δικό τους, και κείνοι που ζητούν το δικό τους και το δικό σου. Και άμα δεν τους το δώσεις σε βαφτίζουν «ληστή» και στο παίρνουν. Κι αν αντισταθείς σε σκοτώνουν. Όλο αυτό μαζί το λένε δικαιοσύνη…» (Μενέλαος Λουντέμης)

Είναι λοιπόν στο χέρι μας από δω και στο εξής να τον τελειώσουμε τον διχασμό όχι με χαζοχαρούμενους εναγκαλισμούς με τους δυνάστες μας σαν να μη συμβαίνει τίποτα αλλά με το να οργανωθούμε όχι μόνο για να κρατήσουμε ο καθένας το μερτικό που του αναλογεί αλλά και για να πάρουμε το μερτικό των σφετεριστών κα να το μοιράσουμε στην κοινωνία. Ήρθε η ώρα για άλλη μια φορά να εισβάλλουμε βιάια στο προσκήνιο και να φωναξουμε «ιστορία ερχόμαστε, και έχουμε το μαχαίρι στα δόντια»

Advertisements

One comment on “Ιστορία ερχόμαστε («με το μαχαίρι στα δόντια»)!

  1. […] ταξικό εχθρό. Ήρθε λοιπόν ξανά η στιγμή να σφίξουμε το μαχαίρι στα δόντια και τις γροθιές μας και να βγούμε ξανά στους δρόμους […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s