Το «Διπλό Βιβλίο» ένα αριστούργημα στη «λογοτεχνική αφάνεια»

diplo vivlio

Αγαπούσα πάντα την Ιστορία – ήταν ο ένας μου δάσκαλος,
ο άλλος ήταν η λύπη
Δημήτρης Χατζής

Το Διπλό Βιβλίο¹ του Δημήτρη Χατζή το άκουσα πρώτη φορά από τις προτροπές φίλων που εμπιστεύομαι για το πoια βιβλία να διαβάσω και τo είχα για καιρό «στα υπόψη» αλλά κάποια στιγμή το ξέχασα. Ξαναήρθε στην επιφάνεια μέσα από τη στήλη «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου στο site του sport-fm όπου έγραφε:

Αυτό, είναι ένα από τα βιβλία, τα λίγα εκείνα που σε διαμορφώνουν σαν αναγνώστη. Που εσύ είσαι το μάρμαρο και εκείνα η σμίλη η οποία σε σκάβει λίγο λίγο και σου δίνει μορφή. Το έχω σαν φυλαχτό. Από την δεύτερη έκδοση του 1977 για τα «κείμενα». Με τα λίγα που ξέρω και νιώθω, αν με ρωτούσαν για τα 10 καλύτερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας, θα το έβαζα πάνω πάνω αλλά είμαι προκατειλημμένος.

Αφού έψαξα και το δανείστηκα από μία φίλη ξεκίνησα να το διαβάζω και χθες το βράδυ το τελείωσα. Μετά από τέτοιες συστάσεις ήμουν από την αρχή θετικά διακείμενος αλλά αφού το τελείωσα είμαι πλέον σίγουρος ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας που δυστυχώς στα χρόνια μας δεν έχει την προβολή που του αξίζει και βρίσκεται στη «λογοτεχνική αφάνεια».
Συνέχεια

Δύο λόγια για την παράσταση «Εμείς» της ομάδας «Σημείο Μηδέν»

το άρθρο – παρουσίαση της παράστασης του έργου «Εμείς» δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.orgIMG_3450
Tο τριήμερο 5, 6 και 7 Ιούνη είναι το τελευταίο που θα παίζεται από την ομάδα «Σημείο Μηδέν», για αυτή τη θεατρική περίοδο το έργο «Εμείς» του Γιεβγκένι Ζαμιάτιν, στο νέο Χώρο του Θεάτρου Άττις. Αν κάποιος προσπαθούσε σε μία φράση να περιγράψει τα μεγάλα ερωτήματα που γεννά στο θεατή η εν λόγω παράσταση χωρίς δεύτερη σκέψη θα κατέληγε στη φράση «ευτυχία ή ελευθερία» που είναι και ο τίτλος του κειμένου με το οποίο ο σκηνοθέτης της παράστασης, Σάββας Στρούμπος, συνοδεύει την έκδοση της θεατρικής διασκευής του μυθιστορήματος του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν [1].
Από μόνο του το γεγονός ότι μία ομάδα επιλέγει να διασκευάσει θεατρικά το εμβληματικό και προφητικό κατά την άποψη μου μυθιστόρημα του Ζαμιάτιν και να το παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη αποτελεί πρόκληση, στην οποία σαν θεατής οφείλεις να ανταποκριθείς και να σπεύσεις έστω κι από απλή περιέργεια να δεις το αποτέλεσμα του κόπου της ομάδας.

Συνέχεια