Το αποτέλεσμα μιας βραδινής νοσταλγίας

Με αφορμή το βίντεο – ντοκιμαντερ  της προηγούμενης ανάρτησης με έπιασε η νοσταλγία για την γειτονιά των φοιτητικών μου χρόνων με την τόσο βαριά ιστορία. Σαν ένα μικρό τονωτικό της νοσταλγίας αυτής παραθέτω όλόκληρο το κείμενο «η τοιχογραφία» του Μάριου Χάκκα, απόσπασμα του οποίου ακούγεται στο τέλος του εν λόγω ντοκιμαντέρ.

Η τοιχογραφία

ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, στο μοναστήρι, υπάρχει μια τοιχογραφία σε τρεις φάσεις, «ο εμπεσών εις ληστάς», που δεν ξεφεύγει καθόλου από τη γνωστή περιγραφή της Γραφής: Ένας ταξιδιώτης πιάνεται από ληστές, πέφτει η σχετική «ξυλοκοπία», Φεύγουν οι λεβέντες στοιχισμένοι και με τα ματσούκια επ’ ώμου σα να ‘ναι στρατός, κάποιος περαστικός μαζεύει τον δαρμένο.
Εκείνο που βλέπει κανένας με την πρώτη ματιά είναι η κακοτεχνία αυτής της τοιχογραφίας που ίσως δημιουργεί μια καινούρια αισθητική όπως όλα τα εκ πρώτης όψεως κακόγουστα πράγματα και που φυσικά δε μ’ ενδιαφέρει απ’ αυτή την πλευρά. Εκείνο που με κόβει είναι ότι εξαιτίας αυτής της δήθεν κακοτεχνίας προκύπτει ένα διαφορετικό νόημα πέραν του αρχικού της παραβολής και που ταιριάζει με μερικά περιστατικά που συνέβησαν στη συνοικία της Καισαριανής.

Συνέχεια

Με αφορμή μία εκπομπή…

Η ιδεολογική κυριαρχία και τρομοκρατία της Αριστεράς στην Ελλάδα, για την οποία φωνάζουν μαινόμενοι οι απόγονοι των μαυραγοριτών και των ταγματασφαλιτών είναι η εμμονή των αγωνιστών της Αριστεράς ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες να παλεύουν με κάθε μέσο ώστε οι άνθρωποι της τάξης μας να μη ζουν στο, υλικό και πνευματικό, περιθώριο που επιφυλάσσουν για αυτούς τα αφεντικά.
Μάλιστα κύριοι αποδεχόμαστε την κατηγορία και είμαστε πολύ περήφανοι και περήφανες γι’ αυτό!!

ΥΓ1. Για κάτι τέτοιες εκπομπές σαν τις «μικροπόλεις» την κλείσανε την ΕΡΤ
ΥΓ2. Η ατέλειωτη γοητεία της παλιάς μου γειτονιάς σε μια εκπομπή μισής ώρας.

«Αν δεν ήτανε η Αριστερά, να έχω ενταχθεί στην Αριστερά από 12 χρονών, να έχω αποκτήσει μέσα στην Αριστερά μια παιδεία για τη ζωή, γιατί είμαστε σε αυτή την κατάσταση, γιατί δεν έχουμε να φάμε, μπορεί να είχαμε γίνει και πουτάνες… Η Αριστερά μου έμαθε να διαβάζω, το βασικό ήτανε για μένα, και με έμαθε να σκέφτομαι, να βλέπω θέατρο. Μας έδινε σε μας τα κορίτσια και τα αγόρια που ήμασταν χωρίς παιδεία, μας έδινε τροφή για να μπορούμε να ανέβουμε και πιο πάνω…»