Δυο λόγια ξεκάθαρα στο παραπέντε του 2ου γύρου για το Βόλο που αγαπώ…

Εντάξει το δέχομαι ο τίτλος του κειμένου είναι λίγο ξενέρωτος και “φλώρικος”. Από την άλλη όμως όλη αυτη τη βδομάδα κάθομαι και σκέφτομαι τα αποτελέσματα του 1ου γύρου των εκλογών και μου βγήκε λίγο αυθόρμητα ο τίτλος. Αλλά ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Βόλο. Έζησα στο Βόλο τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μου. Εκεί πήγα σχολείο, εκεί απέκτησα τους πρώτους μου φίλους, στα πεζοδρόμια της γειτονιάς μου έπαιξα μπάλα, στα ερασιτεχνικά σωματεία της πόλης έμαθα να παίζω μπάσκετ βιώνοντας τη “φρενήτιδα” που ακολούθησε τις βολές του Καμπούρη το 1987, στο Βόλο έκανα τα πρώτα μου ξενύχτια και μεθύσια, στον Άναυρο και τις Πλάκες έκανα τα πρώτα ομαδικά καλοκαιρινά μπάνια με τις μαθητικές παρέες και προφανώς έμαθα να λατρεύω το τσίπουρο (ακόμα και αν τώρα πια έχω κάπως ξεστρατήσει και το πίνω χωρίς γλυκάνισο). Πάνω από όλα όμως στο Βόλο κέρδισα τα πρώτα μου μεροκάματα και έκανα τα πρώτα μου πολιτικά βήματα, οργανώθηκα στην επαναστατική Αριστερά, και συμμετείχα στα μαζικά κινήματα με πρώτο το μαθητικό και τις καταλήψεις ενάντια στο νόμο Αρσένη. Με λίγα λόγια και για να τελείωνω με τις τετριμμένες μελόδραματικές αναμνήσεις αγαπώ πολύ το Βόλο ακόμα και αν από τα 18 μου και μετά δε ζώ πια μόνιμα στην πόλη. Όλοι οι φίλοι μου και οι γνωστοί μου άλλωστε με κοροιδεύουν για αυτο τον ιδιότυπο “τοπικισμό” για την πόλη των παιδικών μου χρόνων. Από την άλλη βέβαια αν ισχυει το σύνθημα στους τοίχους που λεεί ότι “μόνη πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια” τότε για μένα το μόνο μέρος που θεωρώ πατρίδα μου είναι ο Βόλος

Εκτός όμως από τα προσωπικά βιώματα αυτο για το οποίο κοκορεύομαι συχνά είναι η πολιτική ιστορία της πόλης. Μια ιστορία που εκτός από τα βιβλία την εχω δεί εν μέρει με τα μάτια μου, από τις διηγήσεεις των παπούδων του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, από τους αριστερούς και τους κομμουνιστές που πάλεψαν τη χούντα, από τους δασκάλους και τους καθηγητές μου που ήταν παρόντες στις μεγάλες απεργίες της εκπαίδευσης. Θυμάμαι επίσης την αποβιομηχάνιση των αρχών του ’90 όταν η πόλη νέκρωσε και οι γονείς των συμμαθητών μας μέναν χωρίς δουλειά απο τη μια μέρα στην άλλη, μία κατάσταση που η πόλη βιώνει και σήμερα. Πέρα όμως από αυτά και πάνω από όλα ο Βόλος είναι η πόλη του 1ου εργατικού κέντρου, της εφημερίδας “εργάτης” όπου 1η φορά δημοσιεύτηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο στην Ελλάδα, ειναι η πόλη της πρωτης γυναικίας στην κλωστουφαντουργία, της απεργίας εν μέσω επιστράτευσης για την τιμή του ψωμιού, της εξέγερσης του 1936, του Παρθεναγωγίου, του δημοτικισμού και των ¨Μαλλιαρών”, των νεκρών και των βασανισμένων της “Κίτρινης Αποθήκης”, των κρεμασμένων της Πλατείας Ελευθερίας, των οικοδόμων που ξηλωναν πεζοδρόμια τη δεκαετία του 1960 και τόσων άλλων που η ιστορία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς μας έχει αφήσει παρακαταθήκη.

Αφού λοιπόν τελειώσαμε με τις συστάσεις για το ποιά είναι η πόλη μου ας πάμε στο προκείμενο. Στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών στην πόλη μου με την τόσο πλούσια ιστορία ήρθε πρώτος ο Μπέος με 14 σχεδόν ποσοστιαίες μονάδες διαφορά από τον 2ο τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ. Σκοπός αυτου του κειμένου δεν είναι να μπει στην εξήγηση αυτού του αποτελέσματος αυτο θα γίνει αναλυτικά σε άλλα κείμενα. Σκοπός μου είναι καθαρά και ξάστερα εν όψει του 2ου γύρου έστω και στο “παρα πέντε” να μη βγει ο Μπέος. Ξεκαθαρίζω βέβαια από την αρχή ότι δε με αφορά καμιά γενική και αφηρημένη επίκληση στην ηθική και τη δημοκρατία, ούτε λογικές συνταγματικών τόξων κι άλλες αηδίες. Εγώ είμαι κομμουνιστής και σαν κομμουνιστής βλέπω τα πράγματα από την πλεύρα των συμφερόντων των εργαζομένων. Από την πλευρά λοιπόν των εργαζομένων ο Μπέος αντιπροσοπεύει ότι απεχθάνομαι περισσότερο, τη λογική που ανδρώθηκε στην Ελλάδα των μέσων της δεκαετίας του ’90 και του 2000 που συμπηκνώνεται στο τετράπτυχο “μαγκιά – αντρίλα – μπουζούκια – παράγκα”. Όλο αυτο το συνοθήλευμα της νύχτας, της δεξιάς, των φασιστών και του σάπιου ποδοσφαίρου όσο και αν φωνάζει για το αντίθετο δεν είναι καθόλου νέο και καθόλου καινούργιο. Είναι παλιό και έχει κακαοφορμίσει…

Εδώ πρέπει να κάνω ειδική μνεία στο ποδόσφαιρο. Δε με ενοχλεί καθόλου το ποδόσφαιρο είμαι οπαδός, πάω στο γήπεδο και γουστάρω να βλέπω μπάλα και να ασχολούμαι με αυτή. Το ποδόσφαιρο όμως της παράγκας, των τσαμπουκάδων,των ματσό προέδρων και της ακραίας εμπορευματοποίησης, εν ολίγοις το ποδόσφαιρο που πρεσβεύει ο Μπέος και όχι μόνο, με αηδιάζει γιατί είναι αντίθετο μέ ότι όμορφο, μαζικό και λαϊκό έχει το παιχνίδι. Επιπλέον γουσταρά πάντα την πολιτική μέσα στο ποδόσφαιρο και κυρίως μέσα στα γήπεδα και τις κερκίδες αλλά αυτο δε σημαίνει ότι γουστάρω και το σάπιο ποδόσφαιρο μέσα στην πολιτική.

Για να τελειώνω λοιπόν γιατι πολύ το κούρασα. Το λέω καθαρά και ξάστερά ότι για τη συλλογική μνήμη αυτης της πόλης αλλά και για την προσωπική μου αντίληψη των πραγμάτων αυριο ο Μπέος δεν πρέπει να είναι νικητής των εκλογών. Επειδή επίσης είναι καλό να τα λέμε όλα παραδέχομαι ότι είμαι προκατειλημένος από στάση ζωής (και όχι γιατί τυχαίνει να είμαι Νίκη Βόλου) και επαναλαμβάνω ότι από τη σκοπιά των συμφερόντων των καταπιεσμένων το βράδυ της Κυριακής πρέπει να βγάλει νικητή όχι γενικά και αόριστα την δημοκρατία αλλά το ψηφοδέλτιο της Αριστεράς, γιατί για τους από κάτω η μόνη ελπίδα ενάντια στη μαυρίλα και τη σαπίλα στην οποία ζούμε είναι η Αριστερά και η ανατροπή για ένα κόσμο όπου κουμάντο θα κάνουμε εμείς και όχι ο πιο πλούσιος ούτε ο πιο “μάγκας”. Στους καιρούς της κρίσης δεν έχουμε ανάγκη από σωτήρες, από σωτήρες χορτάσαμε. Αυτο που έχουμε ανάγκη είναι ο οργανωμένος συλλογικός τσαμπουκάς της τάξης μας και αυτο είναι στο χέρι μας να το χτίσουμε. Τελεία και παύλα.

ΥΓ. στις εκλογές του 1ου γύρου εκλέχθηκαν δημοτικός και τοπικός σύμβουλος 2 πολύ καλοι μου σύντροφοι και φίλοι από αυτούς που εκτός από ίδιες ιδέες μοιραζόμαστε και κοινές εμπειρίες κοινής πορείας από τα μαθητικά μας χρόνια. Ο Νίκος και ο Κώστας. Για αυτούς είδικά είμαι περήφανος γιατί φαίνεται ότι όταν αγωνίζεσαι με ψηλά το κεφάλι και χωρίς εκπτώσεις στις αρχές σου αυτο αναγνωρίζεται. Για τους λόγους λοιπόν αυτούς ξέρω πολύ καλά ότι μπορώ εκ μέρους τους να υποσχεθώ ότι δε κάτσουμε στις καρέκλες των συμβουλίων αλλά ότι θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να φέρουμε τα πάνω κάτω στην πόλη.

Advertisements
This entry was posted in musique.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s