Ένα λιγοστό «αντίο» σε ένα σπουδαίο σύντροφο

 

remoundos_01

http://www.xekinima.org/arthra/view/article/teleytaio-antio-sto-niko-remoyndo/

Είναι αλήθεια ότι εμείς οι κομμουνιστές γνωρίζουμε καλά ότι όταν πεθαίνεις τελειώνεις και «εις χουν απελεύσει»…  Το γεγονός ότι δεν πιστεύουμε στη μεταθανάτια ζωή κάνει το πόνο και τη θλίψη που νιώθουμε όταν κάποιος δικός μας πεθαίνει ίσως πιο μεγάλη ή πιο βαθιά.

Χθες το βράδυ όταν έμαθα για το Νικόλα απλά σφίχτηκα στην αρχή, σαν να κοπήκανε τα πόδια μου. Στη συνέχεια όμως άρχισα να τον σκέφτομαι και να φέρνω στο νου μου σκηνές που ήμασταν μαζί και τότε συνειδητοποίησα πόσο στεναχωρήθηκα. Είναι που καμιά φορά τα συναισθήματα σου θέλουν κι αυτά το χρόνο τους, χρειάζεται να συσσωρευτεί ποσότητα για να γίνει ποιότητα…

Είναι αλήθεια πως το Νίκο δεν τον ήξερα πολύ για τη δική του ζωή και δεν τον έζησα ίσως στα χρόνια της μεγάλης του δραστηριότητας. Για τη δική μου ζωή όμως τον ήξερα πολύ. 14 χρόνια, σχεδόν η μισή μου ζωή και σίγουρα η πιο συνειδητή. Ακόμα θυμάμαι στα 17 μου είχα κατέβει στην Αθήνα για ένα συντονιστικό καταλήψεων και πήγα να γνωρίσω συντρόφους, ακόμα στα γραφεία της πλατείας Βάθης. Όταν μπήκα στο γραφείο του όντας μικρός και ίσως και γοητευμένος από το ότι θα γνώριζα «τον πιο παλιό σύντροφο» του είπα στον πληθυντικό «γεια σας». «Μας βλέπεις πολλούς;» μου απάντησε και γέλασε. Δε μιλήσαμε πολύ σε εκείνη την πρώτη μου επίσκεψη αλλά η αμεσότητα του με έκανε να καταλάβω ότι είχα να κάνω με έναν ωραίο τύπο.

Δεν θέλω  να μιλήσω για την προσφορά του Νίκου στη δική μας υπόθεση, την υπόθεση της επανάστασης και του σοσιαλισμού,  που είναι και η μεγάλη του παρακαταθήκη σε εμάς. Αυτό θα το κάνουν καλύτερα σύντροφοι που τον έχουν ζήσει περισσότερο και πέρασαν μαζί όλα αυτά τα χρόνια στον αγώνα.

Θέλω όμως να σταθώ σε δύο πράγματα που για μένα έχουν τεράστια σημασία και έκαναν το Νικόλα κομμουνιστή με το «Κ» κεφαλαίο. Το πρώτο είναι η πίστη του και ο σεβασμός του στους νέους συντρόφους. Δεν πέρασε ούτε μία στιγμή που να μη στο δείχνει αυτό ο Νίκος. Μπορεί αυτός να ήταν πάντα «ο παλιός και ο έμπειρος» αλλά άκουγε την άποψη σου με σεβασμό και κυρίως χωρίς κανένα πατρονάρισμα. Μέχρι το τέλος όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο και με ρωτούσε για τις πολιτικές εξελίξεις άκουγε πάντα με προσοχή και συζητούσε πάντα σαν ίσος προς ίσο όπως αρμόζει στους Αριστερούς.

Το δεύτερο πράγμα που πάντα θαύμαζα στο Νίκο είναι ότι μιλούσε πάντα με το «εμείς» και ποτέ με το «εγώ».  Ακόμα κι όταν τον πιέζαμε και μας έλεγε ιστορίες για το παρελθόν της οργάνωσης, ακόμα και τις δύσκολες,  πάντα έλεγε εμείς. Είχε μια βαθιά αίσθηση της συλλογικότητας που σπανίζει.

Για όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα ο Νικόλας είναι μεγάλη απώλεια για όσους τον γνωρίζαμε και κυρίως για όσους επιλέξαμε να είμαστε «από την ίδια πλευρά του οδοφράγματος». Θα μας λείψει ο χαβαλές και τα πειράγματα του και οι παλαιοκομματικές εκφράσεις όπως τα «κοντύλια».

Αντίο Νικόλα και ξέρουμε ότι ο αγώνας μας θα είναι φτωχότερος αλλά πιο πεισμωμένος γιατί στο εξής θα έχουμε κι εσένα να δικαιώσουμε…

Advertisements

One comment on “Ένα λιγοστό «αντίο» σε ένα σπουδαίο σύντροφο

  1. […] Ένα λιγοστό «αντίο» σε ένα σπουδαίο σύντροφο. Share this:Like this:LikeBe the first to like this. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s