ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μία επεξεργασία που έγραψα το 2008 πάνω στο θέμα της πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση. Προφανώς η κατάσταση από τότε ως σήμερα έχει αλλάξει πολύ στην ελληνική κοινωνία. Άποψή μου είναι όμως ότι τόσο η ουσία του αιτήματος όσο και η επιχειρηματολογία ισχύουν στο ακέραιο. ανεβάζω τώρα αυτό το κείμενο γιατί το θέμα της πρόσβασης και η τραγωδία του εξεταστικού συστήματος έρχονται στην επικαιρότητα σήμερα με τραγικό τρόπο για την ψυχολογία χιλιάδων μαθητών με αφορμή το περιβόητο λάθος στο θέμα Γ4 της φυσικής στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις. Κλείνοντας αυτή τη μικρή εισαγωγή οφείλω να υπογραμμίσω ότι όταν στις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο Αρσένη προβάλαμε το αίτημα για «ελεύθερη πρόσβαση» καταλάβαινα τι σήμαινε απλά για το μέλλον των συμμαθητών μου (εγώ ούτως ή άλλως ήμουν τότε 3η λυκείου και ο νόμος δε μ’ έπιανε, έδωσα στην τελευταία χρονιά με δέσμες…) σήμερα σαν εκπαιδευτικός κατανοώ στο ακέραιο τι μεγάλη ανακούφιση θα ήταν για τα παιδιά αν έμπαιναν ελευθέρα στα πανεπιστήμια. Κυρίως όμως καταλαβαίνω ότι τους γλύτωνε από μια τεράστια πίεση που όχι μόνο δεν τους βοηθά να επιλέξουν το μέλλον τους αλλά αντίθετα φυλακίζει και καταστρέφει όλη τη δημιουργικότητα και τα ταλέντα τους στο βωμό του διαβάσματος και της επιτυχίας στις εξετάσεις….

****************************

Το ζήτημα της πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί εδώ και καιρό αντικείμενο συζήτησης αλλά και πειραματισμών από πλευράς των κυβερνήσεων. Όλες οι «μεταρρυθμίσεις» στο χώρο της παιδείας επί της ουσίας αφορούσαν το ζήτημα της πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση. Σήμερα στα πλαίσια του «διαλόγου από μηδενική βάση» που προτείνει ο νέος υπουργός παιδείας το ζήτημα επανέρχεται στην επικαιρότητα. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο ότι τόσο η μεταρρύθμιση Αρσένη όσο και οι σημερινές εξαγγελίες του υπουργείου παιδείας χρησιμοποιούν τον όρο «ελεύθερη πρόσβαση».

Η ελεύθερη πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση αποτελεί για πολλά χρόνια αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος στην Ελλάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και αυτή της ΝΔ χρησιμοποιούν τον όρο αν και στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία πρόθεση να υιοθετήσουν την ελεύθερη πρόσβαση στην ουσία της.

Η τρόπος πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση (ΑΕ) δεν είναι ζήτημα τεχνικό αλλά αποτελεί πολύ ουσιαστικό τμήμα της συνολικής αντίληψης που οφείλουμε να έχουμε για την εκπαίδευση. Ακόμα δηλαδή κι αν κάνουμε την αφαίρεση ότι εφαρμοζόταν αύριο η ελεύθερη πρόσβαση δε θα είχε καμία σχέση με αυτό που εμείς εννοούμε αν η υπόλοιπη εκπαίδευση παραμείνει ως έχει. Έτσι λοιπόν η ελεύθερη πρόσβαση είναι μόνο ένα σημείο από ένα συνολικό πλέγμα αιτημάτων που αφορούν την εκπαίδευση και δεν μπορεί να ειδωθεί απομονωμένη. Για παράδειγμα σήμερα χιλιάδες μαθητές εγκαταλείπουν το λύκειο και είτε πηγαίνουν στα ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ είτε πολλοί από αυτούς παίρνουν το δρόμο για την αγορά εργασίας. Για όλους αυτούς τους μαθητές η συζήτηση για την πρόσβαση στην ΑΕ δεν έχει καμία σημασία μια και δεν φτάνουν ποτέ στη 3η λυκείου για να επιλέξουν μετά και σχολή. Αν λοιπόν δεν έχουμε ένα 12χρονο υποχρεωτικό σχολείο χωρίς κανενός είδους αποκλεισμούς όπου τα παιδιά θα απολαμβάνουν μία εκπαίδευση συνολική και με συνδυασμό θεωρίας – πράξης τότε η συζήτηση για ελεύθερη πρόσβαση είναι κενή περιεχομένου.

Συνέχεια

Μερικές εύλογες απορίες [προς μέλη & στελέχη του ΚΚΕ]

Στο link θα βρείτε μία συνέντευξη του Οσκαρ Φιγκέρα, Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας (ΚΚΒ) στο «ριζοσπάστη». Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του ΚΚΕ στις 11/5/2008. Τέλος σε αυτό το link θα βρείτε άρθρο για τις θέσεις του ΚΚΒ όπως αυτές δημοσιεύτηκαν και πάλι στο «ριζοσπάστη» στις Κυριακή 6 Αυγούστου 2006.

Δημοσιεύω αυτή τη συνέντευξη και τις θέσεις του ΚΚΒ μια και θεωρώ ότι πολλά από τα όσα λέει ο Γραμματέας του ΚΚΒ και έχει στις θέσεις του το αδελφό κόμμα του ΚΚΕ θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται: «τα καθήκοντα των κομμουνιστών σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς». Τη στιγμή που εδώ το ΚΚΕ αρνείται να μπει έστω και σε συζήτηση με το ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη αριστερά για αυτό το ενδεχόμενο θεωρώ ότι είναι τουλάχιστον αναντίστοιχο με τα λεγόμενα του, με άλλα λόγια άλλα λέμε έξω άλλα λέμε εδώ.

Πριν περάσουμε στον καθαυτό σχολιασμό ξεκαθαρίζουμε ότι δε θεωρούμε ότι οι κατάσταση στις δύο χώρες είναι ταυτόσημη ούτε ισοπεδώνουμε τις διαφορές, η ουσία όμως παραμένει. Από την άλλη τονίζουμε  ότι διαφωνούμε σε πολλά με την ανάλυση του ΚΚΒ αλλά αυτό δεν είναι αντικείμενο αυτού του άρθρου, άλλωστε σε αντίθεση με εμάς το ΚΚΕ θεωρεί το ΚΚΒ αδερφό κόμματου και συμφωνεί με την ανάλυση του. Ας πάμε λοιπόν στο σχολιασμό:

Συνέχεια