Κυριακή μεσημέρι στον καιρό της κρίσης…

γράφτηκε στις 5-12-2011 αλλά παραμένει ζοφερή πραγματικότητα:

Σήμερα είναι Κυριακή. Τις γουστάρω πολύ τις Κυριακές. Ειδικά κάποιες που είναι σαν τη σημερινή: χειμώνας, ωραία μέρα, καλή παρέα, καλό φαΐ  και χαβαλές.

Από μικρός επίσης γουστάρω τρελά να μαζευόμαστε πολλοί σε ένα σπίτι τις Κυριακές και να τρώμε όλοι μαζί. Είναι ίσως που μου αρέσει πολύ το φαγητό (άλλωστε αυτό φαίνεται και στα κιλά μου). Πάνω από όλα όμως είναι που με κάποιο μυστικιστικό τρόπο πάντα πίστευα ότι η λέξη σύντροφος χωρίς την πρωταρχική της έννοια χάνει κάτι από τη βαρύτητα της. Για να το γυρίσω λίγο στο δακρύβρεχτο: αν δεν έχεις μοιραστεί με τον άλλο ένα κομμάτι ψωμί στο ίδιο τραπέζι δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία της «συντροφικότητας». Για να γυρίσω βέβαια πάλι στο σήμερα,  το σημερινό γεύμα δεν αποτελούνταν σε καμία περίπτωση από «ένα κομμάτι ψωμί», ήταν μεγάλο πλούσιο και νοστιμότατο.

Πάντως το ωραίο φαί δεν είναι αυτό που με έκανε να γράψω αυτές τις γραμμές. Είναι κάτι άλλο που μου κέντρισε το συγγραφικό οίστρο βραδιάτικα και κυριακάτικα. Είναι που αφού γύρισα σπίτι άρχισα να σκέφτομαι κομμάτια της ανθρωπογεωγραφίας της σημερινής μου παρέας. Κάποιοι από τους σημερινούς «συν-τρόφους»  μου λοιπόν: 2 εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία. Τη βδομάδα που πέρασε πληρώθηκαν για τον περασμένο Ιούλη. Το μέλλον των δομών που εργάζονται και άρα και οι θέσεις τους είναι αβέβαιο αφού ο νέος προϋπολογισμός περικόπτει στο μισό τα χρήματα που προορίζονται για την ψυχική υγεία. Μία μηχανικός που κουτσοδουλεύει αλλά κανονική δουλειά δεν βρίσκει και δεν προβλέπεται να βρει άμεσα. Μια οικονομολόγος που δουλεύει γραμματέας σε ένα πάμπλουτο αφεντικό που της τσακίζει το νευρικό σύστημα καθημερινά αλλά που δε μπορεί να φύγει γιατί που να βρεις δουλειά στις μέρες μας. Ένας μετανάστης από την Τσεχία ειδικευμένος μηχανικός αυτοκινήτων αλλά άνεργος από τον Ιούλη και θεωρητικά προνομιούχος αφού παίρνει επίδομα ανεργίας 400 ευρώ. Κάπου εδώ είμαι κι εγώ μέσα στην εξίσωση: αδιόριστος εκπαιδευτικός που αν τα χιλιόμετρα που κάνει το μηχανάκι μου (που ακόμα το χρωστάω) από ιδιαίτερο σε ιδιαίτερο ήταν ευρώ θα ξεπλήρωνα το δημόσιο χρέος, και φυσικά για ένσημα ούτε λόγος. Και για να μην μαυρίσει η ψυχή μας είχαμε και μία «βολεμένη» στην παρέα: ακτινολόγος από ΤΕΙ που αύριο Δευτέρα ξεκινά να δουλεύει σε νοσοκομείο, δημόσιο παρακαλώ, με σύμβαση για ένα χρόνο. Το αστείο είναι ότι είναι ο 1ος άνθρωπος μετά από καιρό που μας είπε ότι βρήκε δουλειά αντί να χάσει μία. Αποτέλεσε φυσικά την «ατραξιόν» της μάζωξης.

…Διακόπτω για λίγο τη ροή της σκέψης μου για να στείλω ένα βιογραφικό στην  αγγελία με τίτλο: «152 θέσεις Βοηθών στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης», και συνεχίζω…

Αυτοί λοιπόν είναι κάποιοι από την σημερινή μου παρέα. Ά ξέχασα όλοι εμείς αν απλώναμε τα πτυχία και τα «τυπικά μας προσόντα» φτιάχναμε γιγαντοπανώ για την Ακρόπολη και το κρεμούσαμε για να εκθέσουμε διεθνώς τη χώρα…

«Σιγά ρε φίλε τι μας είπες…» θα μου πει κάποιος. «…Σε όποια παρέα 30ρηδων (5 πάνω 5 κάτω δεν πειράζει) και να πας τα ίδια βλέπεις, δεν είστε εσύ και οι φίλοι σου οι μόνοι που περνάτε δύσκολα». Μα αυτό είναι που με τσιτώνει, το γεγονός ότι όλη η γενιά μου έτρωγε μαζί μου Κυριακή μεσημέρι και παρά το χαβαλέ η ζωή μας δεν φαντάζει και  ρόδινη…

Αυτοί λοιπόν είναι οι φίλοι μου. Αυτό όμως είναι και το πραγματικό πρόσωπο της κρίσης. Πέρα από τα ομόλογα, τα επιτόκια, τα  spreads και τα νομίσματα αυτό που λέμε «η κρίση περνά στην πραγματική οικονομία» έχει ονοματεπώνυμο και είναι οι φίλοι μας οι γνωστοί μας οι συνομήλικοι μας  και η γενιά μας όλη…

Αυτή την εικόνα της κρίσης δε θα τη βρει κανείς στα δελτία ειδήσεων και στις αναλύσεις των εφημερίδων. Θα τη βρει όμως στις παρέες στις αγωνίες και στην καθημερινότητα μας. Γιατί όταν στις αναλύσεις μας λέμε ότι ο καπιταλισμός για να ξεπεράσει την κρίση του θα καταστρέψει μια και δύο γενιές, ας μην ξεχνάμε μια από αυτές τις γενιές είμαστε εμείς.

«Και τώρα λοιπόν τι; Να κλάψουμε τη μοίρα μας να λουφάξουμε και να κοιτάξουμε πως θα σώσει ο καθένας τον κώλο του μπας και τη σκαπουλάρουμε»; Ρωτά ξανά οργισμένος ο συνομιλητής μου.

«No Way» απαντώ γιατί έχω και proficiency.  Ο λόγος είναι απλός γιατί το σημερινό ήταν ένα ευχάριστο κυριακάτικο μεσημέρι. Πώς γίνεται με τόσα προβλήματα να περνάμε καλά; Είναι γιατί κουβαλάμε μια τρέλα. Αυτή που ολοκληρώνουμε με τα κυριακάτικα μεσημεριανά τσιμπούσια. Τη λένε συντροφικότητα.

Όχι δεν κάνουμε ομαδική ψυχανάλυση ούτε κλαίμε ό ένας στον ώμο του άλλου ψάχνοντας παρηγοριά. Οι φίλοι μου που προανέφερα έκτος από άνεργοι, απλήρωτοι και εργαζόμενοι σε άσχημες συνθήκες έχουν κι άλλες ιδιότητες κάνουν κι άλλα πράγματα.  Είναι συνδικαλιστές και χτίζουν σωματεία για να μπλοκάρουν μαζί με τους συναδέλφους τους την επίθεση που δέχονται. Είναι μάχιμοι στις συνελεύσεις των γειτονιών τους ενάντια στα χαράτσια για να μη μας πάρουν στο τέλος και τα σώβρακα. Είναι χωμένοι ως το λαιμό στις μάχες μαζί με τους μετανάστες εργάτες για τα δικαιώματά τους. Είναι σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα ενάντια στο τσάκισμα των ζωών μας. Οι φίλοι μου δεν είναι παρόντες σε όλα αυτά γιατί είναι καλοί κι ενάρετοι, ούτε γιατί θέλουν να πάνε στον παράδεισο. Οι φίλοι μου είναι πάνω από όλα αριστεροί που ξέρουν ότι αριστερά που δεν παλεύει για τα δίκαια των εργαζομένων δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ξέρουν επίσης ότι ο μόνος δρόμος για να μην είναι η γενιά μας «κατεστραμμένη γενιά» είναι να σπάσουμε το φαύλο κύκλο του καπιταλισμού.

Για αυτά είναι που γουστάρω τις Κυριακές τελικά.  Είναι που βλέπω ότι τελικά παίζει να τις σκαπουλάρουμε αρκεί να χτίσουμε αυτό που ήταν από την αρχή το ζητούμενο, τη συντροφικότητα και αυτό που εγώ ξύλινα αρέσκομαι να ονομάζω «ταξικό μίσος» γιατί…

…Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

(από το ψήφισμα των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας την Κυριακή 4/12 – http://redflyplanet.blogspot.com/2011/12/412.html)

Άντε καληνύχτα και καλή μας εβδομάδα. Τα λέμε την άλλη Κυριακή σύντροφοι…

Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε. Τούτη είναι η εποχή μας, ο αγέρας που αναπνέμε, η λάσπη που μας δόθηκε, το ψωμί, η φωτιά, το πνέμα!
Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη. Πολεμικός μας έλαχε ο κλήρος, ας ζώσουμε σφιχτά τη μέση μας, ας αρματώσουμε το κορμί, την καρδιά και το μυαλό μας! Ας πιάσουμε την θέση μας στη μάχη!

Ασκητική, Ν. Καζαντζάκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s