ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ «ΣΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ»…

ένα κειμενάκι λίγο παλιό αλλά ακόμα επίκαιρο:

Η μάνα μου  λέει συχνά ότι είμαι «στριφνό παιδί και ανάποδο» και ότι δεν κάνω τίποτα με το συνηθισμένο τρόπο αλλά όπως μου καπνίσει. Μεταξύ μας μάλλον έχει δίκιο. Αυτή μάλλον είναι η αιτία που αποφάσισα τώρα στις 9 Φλεβάρη να διατυπώσω τις ευχές και τα σχέδια μου για την καινούρια χρονιά κι ας έχει περάσει σχεδόν ενάμισης μήνας από την έλευση της. Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι ότι έκοψα το τσιγάρο και άρχισα δίαιτα από την περασμένη χρονιά όποτε δεν έχω πολλά τετριμμένα να ευχηθώ για φέτος ούτε κάποιες «σημαντικές αποφάσεις» να πάρω για τον εαυτό μου. Έτσι βάλθηκα για όλο αυτό το διάστημα που ζούμε εντός του 2012 να προσπαθώ να βρω τις «new year’s resolutions» που μου ταιριάζουν.

Τις τελευταίες μέρες και ιδιαίτερα τις τελευταίες ώρες νομίζω ότι έχω καταλήξει. το συνειδητοποίησα βλέποντας τις ειδήσεις των 8 και βγήκε από μέσα μου αυθόρμητα αλλά με πολλή ένταση και πάθος. Σήμερα λοιπόν το βράδυ προσπαθώντας να παρακολουθήσω αγωνίες κυβερνητικών στελεχών και κωλοτούμπες κυβερνητικών δημοσιογράφων αναφώνησα ασυναίσθητα: «δεν θέλω να σωθεί η χώρα» .

Νομίζω ότι αυτή η φράση συμπυκνώνει όλα μου τα θέλω για τη νέα χρονιά αλλά και για το μέλλον γενικότερα. Όχι δεν χάνω τα λογικά μου ούτε παραληρώ από την πείνα. Αν και αυτό το τελευταίο δε θα αργήσει να έρθει πολύ φοβάμαι για αρκετούς από τους γύρω μας.

Ας αφήσω όμως το λαϊκισμό και ας εξηγηθώ γιατί η ευχή μου για το 2012 είναι αυτή η «υπέρτατη ύβρις προς την πατρίδα και το μέλλον της». Σε όλη την ιστορία αλλά πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια, αυτά της οικονομικής κρίσης, οι διάφοροι «ταγοί του έθνους» ευαγγελίζονται τη «σωτηρία της πατρίδας» από κάποιο μεγάλο κακό που την απειλεί. Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη συμφωνία για την περίφημη «νέα δανειακή σύμβαση» η εν λόγω επιχειρηματολογία αναθερμάνθηκε. Έτσι ακούμε ξανά και ξανά ότι «η χώρα είναι σε δύσκολη θέση», ότι «κινδυνεύει να καταστραφεί» και πάνω από όλα ότι «χρειάζεται εθνική συναίνεση για την εθνική σωτηρία».

Αυτό το τελευταίο είναι που με τρομάζει ίσως περισσότερο. Για την ακρίβεια δεν με τρομάζει απλώς, με πανικοβάλει. Οι φράσεις «εθνική συναίνεση» και «εθνική σωτηρία» στην ίδια πρόταση μου προκαλούν αποστροφή και φόβο. Γιατί; Μα γιατί όποτε αρχίζει η επίκληση σ’ αυτές σημαίνει ότι η αρχίζει να δουλεύει και η κιμαδομηχανη.  Κάθε «εθνική συναίνεση» και «εθνική σωτηρία» είχαν σαν αποτέλεσμα το τσάκισμα των «από κάτω» για να σωθούν οι «από πάνω».

Για να κάνω μια (όχι ευχάριστη αλήθεια) αναδρομή στο παρελθόν μέρες που είναι κιόλας σε μία από πρόσφατες εθνικές σωτηρίες του παρελθόντος οι παππούδες μας κλήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους και μάλιστα πάνω στη σημαία της χώρας για να επικυρωθεί το «εθνικόν του πράγματος» και μετά άρχισε η σφαγή τους. Ναι προφανώς κι αναφέρομαι στη Βάρκιζα που στις 12/2 είναι η επέτειος της (οι αιτίες και οι ευθύνες της συμφωνίας δεν είναι αντικείμενο  αυτού του κειμένου).

Σε αυτό το σημείο νιώθω την ανάγκη να ανοίξω μία παρένθεση και να αναφερθώ σε αυτούς που είναι οπαδοί της «υπευθυνότητας». Όλοι αυτοί που δηλώνουν ξεδιάντροπα ότι «δε θα αφήσουν τη χώρα να πέσει στο γκρεμό» και ότι «σε αυτές τις δύσκολες ώρες για τον τόπο δε θα γυρίσουν την πλάτη στις ευθύνες» κτλ κτλ.  Αυτό το φρούτο των «υπευθύνων» ευδοκιμεί και στη γειτονιά μας σε αυτούς που θέλουν να ονομάζονται αριστεροί. Αυτοί με εξοργίζουν πιο πολύ από όλους.  Κλείνω εδώ την παρένθεση για να μη γράψω λέξεις που θα έκοβε το ΕΣΡ.

Έτσι και σήμερα στο βωμό της «εθνικής σωτηρίας» καλούμαστε να τα χάσουμε όλα. Και το ερώτημα είναι αν προτιμάμε να «σωθεί η χώρα» η να σωθούμε εμείς. Γιατί έτσι όπως το πάνε στο τέλος ακόμα κι αν κάνουμε την αφαίρεση ότι τη σώζουν τη χώρα αυτή θα είναι μια χώρα άδεια αφού οι κάτοικοι της θα έχουν εξοντωθεί. Μπροστά σε αυτό το δίλημμα εγώ είμαι για άλλη μια φορά ξεκάθαρος το δηλώνω σε όλους τους τόνους: ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ.

Οι επόμενες ώρες και μέρες είναι κρίσιμες. Είναι από αυτές τις στιγμές της ιστορίας που διαλέγεις «με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους ότι έχουν διαλέξει το στρατόπεδο τους κι για αυτό άλλωστε παντού στην πόλη η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Όλοι είναι έτοιμοι να φάνε σίδερα. Τη γουστάρω πολύ αυτή τη διάθεση και την αποφασιστικότητα και είναι κρίμα που δεν έχω την ίδια εμπιστοσύνη που έχω για την τάξη μου και για την αριστερά, τη μαζική τουλάχιστον.

Ας είναι όμως μέσα από αυτές τις μάχες που έχουμε μπροστά μας θα τη φτιάξουμε την αριστερά που έχουμε ανάγκη…

Φτάνει τώρα η φλυαρία μου. Στο δρόμο βρίσκεται η ομορφιά του να παλεύεις για το μέλλον σου. Για αυτό το μέλλον που θέλουν να μας το πάρουν.

Πίσω κουφάλες νεκροθάφτες των ζωών μας τα χέρια που απλώσατε πάνω μας θα σας τα κόψουμε από τη ρίζα!!!

Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη
πιωμένη αφιόνι!
Αν είναι ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς!

(Κώστας Βάρναλης – Καμπάνα)

 Καλή αντάμωση στους δρόμους της φωτιάς…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s