Αρ γιου Χελίν; Οχι ρε φίλε… Άνεργος είμαι

του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου από το sport-fm.gr

Η ιδέα, για την ελληνική πραγματικότητα, είναι καινούργια. Με την έννοια ότι οι γηγενείς, τώρα την ανακαλύπτουν. Χάρη στην μεσολάβηση κάποιων ελλήνων που είτε εργάστηκαν –και συνεχίζουν να το κάνουν- στο εξωτερικό είτε συνεργάζονται με το εξωτερικό. Η ιδέα ονομάζεται rebranding. Δηλαδή κάτι σαν, νέα ονοματοδοσία ή ανανέωση του σήματος κατατεθέντος. Επανασχεδιασμός.

Και γιατί χρειάζεται κάτι τέτοιο η χώρα; Γιατί η βαθειά οικονομική κρίση στην οποία έχει βυθιστεί και ο τρόπος που χειρίστηκαν πολιτικά αυτή την κρίση όσοι από τους πολιτικούς της βρέθηκαν στην κυβέρνηση, έκανε ανεπανόρθωτη ζημιά στην εικόνα της χώρας. Εκείνο που οι εκτός Ελλάδος εισέπραξαν είναι ότι τόπος κατοικείται από τεμπέληδες που ζουν με δανεικά, οι μισοί από αυτούς δουλεύουν στο δημόσιο –δηλαδή τεμπελιάζουν εκεί- και οι άλλοι μισοί, το κλέβουν. Αυτό, λοιπόν, χρειάζεται θεραπεία που επιβάλλεται με τα μνημόνια και είναι μεν οδυνηρή αλλά θα αποδώσει. Οδυνηρή γιατί μας αξίζει επειδή τεμπελιάζαμε και δανειζόμασταν –τα δάνεια που μας πωλούσαν για να κερδίσουν από τα επιτόκια, όσοι μας δάνειζαν ή μας πουλούσαν όπλα.
Συνέχεια

Advertisements

Κυριακή μεσημέρι στον καιρό της κρίσης…

γράφτηκε στις 5-12-2011 αλλά παραμένει ζοφερή πραγματικότητα:

Σήμερα είναι Κυριακή. Τις γουστάρω πολύ τις Κυριακές. Ειδικά κάποιες που είναι σαν τη σημερινή: χειμώνας, ωραία μέρα, καλή παρέα, καλό φαΐ  και χαβαλές.

Από μικρός επίσης γουστάρω τρελά να μαζευόμαστε πολλοί σε ένα σπίτι τις Κυριακές και να τρώμε όλοι μαζί. Είναι ίσως που μου αρέσει πολύ το φαγητό (άλλωστε αυτό φαίνεται και στα κιλά μου). Πάνω από όλα όμως είναι που με κάποιο μυστικιστικό τρόπο πάντα πίστευα ότι η λέξη σύντροφος χωρίς την πρωταρχική της έννοια χάνει κάτι από τη βαρύτητα της. Για να το γυρίσω λίγο στο δακρύβρεχτο: αν δεν έχεις μοιραστεί με τον άλλο ένα κομμάτι ψωμί στο ίδιο τραπέζι δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία της «συντροφικότητας». Για να γυρίσω βέβαια πάλι στο σήμερα,  το σημερινό γεύμα δεν αποτελούνταν σε καμία περίπτωση από «ένα κομμάτι ψωμί», ήταν μεγάλο πλούσιο και νοστιμότατο.

Συνέχεια

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ «ΣΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ»…

ένα κειμενάκι λίγο παλιό αλλά ακόμα επίκαιρο:

Η μάνα μου  λέει συχνά ότι είμαι «στριφνό παιδί και ανάποδο» και ότι δεν κάνω τίποτα με το συνηθισμένο τρόπο αλλά όπως μου καπνίσει. Μεταξύ μας μάλλον έχει δίκιο. Αυτή μάλλον είναι η αιτία που αποφάσισα τώρα στις 9 Φλεβάρη να διατυπώσω τις ευχές και τα σχέδια μου για την καινούρια χρονιά κι ας έχει περάσει σχεδόν ενάμισης μήνας από την έλευση της. Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι ότι έκοψα το τσιγάρο και άρχισα δίαιτα από την περασμένη χρονιά όποτε δεν έχω πολλά τετριμμένα να ευχηθώ για φέτος ούτε κάποιες «σημαντικές αποφάσεις» να πάρω για τον εαυτό μου. Έτσι βάλθηκα για όλο αυτό το διάστημα που ζούμε εντός του 2012 να προσπαθώ να βρω τις «new year’s resolutions» που μου ταιριάζουν.

Συνέχεια