«οι νεκροί μας θυμίζουν»

DSC04047DSC04048 DSC04047 DSC04046

Υπάρχουν κάποια μέρη όπου η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική από τη συνηθισμένη. Το Zentralfriedhof Friedrichsfelde είναι ένα από αυτά. Εκεί η πηχυαία επιγραφή του «μνημείου των σοσιαλιστών» δεν αποτελεί τουριστική επεξήγηση αλλά βαρυσήμαντη ιστορική προειδοποίηση ότι οι ήττες του παρελθόντος δεν ήρθαν από το πουθενά αλλά από προδοσίες και τραγικά λάθη που δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται. Η φράση «οι νεκροί μας θυμίζουν» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Σε αυτά λοιπόν τα μέρη του κόσμου όπου νομίζεις ότι οι παρακαταθήκες των συντρόφων μας γίνονται για λίγο ένα με τον αέρα που αναπνέεις δεν μπορείς παρά να σκύψεις το κεφάλι από σεβασμό στη θυσία και να υψώσεις τη σφιγμένη σου γροθιά και με η σκέψη στην «τελική έφοδο στον ουρανό» να αφήσεις τα λόγια του ποιητή να αποτίσουν φόρο τιμής:

Κοιμηθείτε σύντροφοι, διπλωμένοι το ακατάλυτο σάβανο
της λαϊκής ευγνωμοσύνης.
Η γη αχνίζει την πελώρια σιωπή του αίματος σας.
Κλαίγοντας με το πρόσωπο μες στις νεκρές παλάμες σας
ωριμάζει η Δημιουργία.
Όχι δε σας θάψαμε. Σας αφήσαμε άταφους τρείς μέρες
και τρείς νύχτες να χορτάσει ο ουρανός απ’ την ασύγκριτη
σιωπηλή ομορφιά σας.
Κι ύστερα μπήκατε ορθοί στη γη ,όπως μπαίνει ο άντρας
στη γυναίκα.
Έτσι γεννήθηκαν τα στάχυα και οι σημαίες.
Και τραγουδούσαμε όλοι μαζί κι ελπίζαμε όλοι μαζί και πέ-
φταμε όλοι μαζί…
Κι ύστερα η στάχτη θάβοντας τους δρόμους και τα ονόματα
των νεκρών

Τάσος Λειβαδίτης

Αλήθεια τώρα, το τσίπουρο;

Βάρα νταγερέ, βάρα νταγερέ
σαν το κύμα να χορέψω
σαν φωτιά μωρέ
Άιντε βρε παιδιά, φέρτε τσικουδιά
ρίξτε τσίπουρο στ’αστέρια
να καεί η βραδιά….

tsipouro-paragwgiΠολύς λόγος και κυρίως πλάκα γίνεται σήμερα όλη μέρα με την πρόταση της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, η εφαρμογή της οποίας προβλέπεται στο 3ο «αριστερό» μνημόνιο, να φορολογηθεί ή να σταματήσει η κυκλοφορία του χύμα τσίπουρου. Πέρα από την πλάκα το κυνηγητό στο χύμα τσίπουρο είναι κι αυτό άλλη μία αιτία πολέμου και μιλάω πολύ σοβαρά.
Αλλά ας εξηγηθώ. Η περίφημη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ προβλέπει:

«Η πρόταση του Οργανισμού είναι να καταργηθεί η διακίνηση «χύμα» τσίπουρου, ούτως ώστε όποιες ποσότητες δεν είναι τυποποιημένες να κατάσχονται και να περιοριστούν οι μικροί παραγωγοί αποκλειστικά στην κάλυψη των δικών τους αναγκών.»

Αλήθεια τώρα πιστεύει κανείς ότι είναι πρακτικά εύκολο και οικονομικά αποδοτικό να κυνηγηθεί και να κατασχεθεί το χύμα τσίπουρο; Επίσης τη στιγμή που το τσίπουρο που σερβίρεται στα μαγαζιά είναι φορολογημένο και μάλιστα σκληρά (όπως όλα τα ποτά) σε τι άραγε στοχεύει αυτή η πρακτική της σύγχρονης ποτοαπαγόρευσης;

Συνέχεια

‘Εχουμε ανάγκη να νικήσουμε!

«Θα κατεβώ στα ανάκτορα, στη στράτα του Ηρώδη,
για να σκοτώσω Γερμανούς και Έλληνες προδότες»*

mazi demo

Πριν λίγο είδα το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου AGORA. Πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά που αποτελεί ένα χρονικό της Ελλάδας της κρίσης και των μνημονίων. Μέσα από το ντοκιμαντέρ θυμήθηκα όλα τα μέτρα που πέρασαν μέχρι σήμερα οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Τα στοιχεία που παραθέτουν οι ερευνητές είναι κόλαφος. Η Ελληνική κοινωνία μετά από 5 χρόνια μνημονίων βιώνει την απόλυτη εξαθλίωση. Η καταστροφή είναι παντού και όποιος κάνει πως δεν την βλέπει αξίζει τη μήνι του λαού.
Μέσα από το ντοκιμαντέρ όμως φάνηκε και κάτι άλλο: πόσο κέρδισαν από την πλήρη φτωχοποίηση των εργαζομένων, οι τράπεζες το κεφάλαιο και τα κάθε λογίς αφεντικά. Τα μνημόνια δεν ήταν σε καμία περίπτωση η λάθος συνταγή. Κάθε άλλο, τα μνημόνια πέτυχαν το στόχο τους στο ακέραιο μεταφέροντας τεράστιο πλούτο από τις τσέπες των φτωχών στους υπεράκτιους λογαριασμούς των πλουσίων και ταυτόχρονα έκαναν και κάτι που τα αφεντικά προσπαθούσαν για χρόνια: διέλυσαν κάθε δημοκρατικό, κοινωνικό και εργασιακό δικαίωμα που με αίμα είχε κατακτηθεί.

Συνέχεια

Ιστορία ερχόμαστε («με το μαχαίρι στα δόντια»)!

Λίγες σκέψεις για τη νίκη του όχι στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου

«Η θύελλα! Ας έρθει!» Αυτό φωνάζει
ο περήφανος, ο αντάρτης
Άλμπατρος που τριγυρνώντας
στ’ οργισμένο κύμα ανάμεσα
και στο μαύρο αστροπελέκι
για τη νίκη προμηνά:
«Ω θύελλα! Ξέσπασε πια!»
Μαξίμ Γκόρκυ , «Το τραγούδι του Άλμπατρου»

pc090025Σύμφωνα με τους κλασικούς του μαρξισμού η επανάσταση ορίζεται (σε μεγάλο βαθμό) από τη βίαιη εισβολή των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο. Με αυτή την έννοια στην Ελλάδα από την 5η Μάη του 2010 και την ιστορική απεργία ενάντια στο πρώτο μνημόνιο ζούμε επαναστατικές εξελίξεις, με την έννοια ότι ο ταξικός ανταγωνισμός οξύνεται και έχει ανοίξει η διαδικασία στο τέλος της οποίας θα κριθεί το ζήτημα της ταξικής εξουσίας. Όλα όσα ζούμε είναι πτυχές αυτής της διαδικασίας η οποία παρά τις υφέσεις και τις εξάρσεις της παραμένει μέχρι στιγμής αδιάκοπη.
Συνέχεια

Το «Διπλό Βιβλίο» ένα αριστούργημα στη «λογοτεχνική αφάνεια»

diplo vivlio

Αγαπούσα πάντα την Ιστορία – ήταν ο ένας μου δάσκαλος,
ο άλλος ήταν η λύπη
Δημήτρης Χατζής

Το Διπλό Βιβλίο¹ του Δημήτρη Χατζή το άκουσα πρώτη φορά από τις προτροπές φίλων που εμπιστεύομαι για το πoια βιβλία να διαβάσω και τo είχα για καιρό «στα υπόψη» αλλά κάποια στιγμή το ξέχασα. Ξαναήρθε στην επιφάνεια μέσα από τη στήλη «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου στο site του sport-fm όπου έγραφε:

Αυτό, είναι ένα από τα βιβλία, τα λίγα εκείνα που σε διαμορφώνουν σαν αναγνώστη. Που εσύ είσαι το μάρμαρο και εκείνα η σμίλη η οποία σε σκάβει λίγο λίγο και σου δίνει μορφή. Το έχω σαν φυλαχτό. Από την δεύτερη έκδοση του 1977 για τα «κείμενα». Με τα λίγα που ξέρω και νιώθω, αν με ρωτούσαν για τα 10 καλύτερα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας, θα το έβαζα πάνω πάνω αλλά είμαι προκατειλημμένος.

Αφού έψαξα και το δανείστηκα από μία φίλη ξεκίνησα να το διαβάζω και χθες το βράδυ το τελείωσα. Μετά από τέτοιες συστάσεις ήμουν από την αρχή θετικά διακείμενος αλλά αφού το τελείωσα είμαι πλέον σίγουρος ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας που δυστυχώς στα χρόνια μας δεν έχει την προβολή που του αξίζει και βρίσκεται στη «λογοτεχνική αφάνεια».
Συνέχεια

Δύο λόγια για την παράσταση «Εμείς» της ομάδας «Σημείο Μηδέν»

το άρθρο – παρουσίαση της παράστασης του έργου «Εμείς» δημοσιεύτηκε αρχικά στο www.xekinima.orgIMG_3450
Tο τριήμερο 5, 6 και 7 Ιούνη είναι το τελευταίο που θα παίζεται από την ομάδα «Σημείο Μηδέν», για αυτή τη θεατρική περίοδο το έργο «Εμείς» του Γιεβγκένι Ζαμιάτιν, στο νέο Χώρο του Θεάτρου Άττις. Αν κάποιος προσπαθούσε σε μία φράση να περιγράψει τα μεγάλα ερωτήματα που γεννά στο θεατή η εν λόγω παράσταση χωρίς δεύτερη σκέψη θα κατέληγε στη φράση «ευτυχία ή ελευθερία» που είναι και ο τίτλος του κειμένου με το οποίο ο σκηνοθέτης της παράστασης, Σάββας Στρούμπος, συνοδεύει την έκδοση της θεατρικής διασκευής του μυθιστορήματος του Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν [1].
Από μόνο του το γεγονός ότι μία ομάδα επιλέγει να διασκευάσει θεατρικά το εμβληματικό και προφητικό κατά την άποψη μου μυθιστόρημα του Ζαμιάτιν και να το παρουσιάσει σε παγκόσμια πρώτη αποτελεί πρόκληση, στην οποία σαν θεατής οφείλεις να ανταποκριθείς και να σπεύσεις έστω κι από απλή περιέργεια να δεις το αποτέλεσμα του κόπου της ομάδας.

Συνέχεια

8 Μάρτη – παγκόσμια μέρα της γυναίκας: Τι δεν είναι και τι είναι σήμερα;

Σήμερα δεν είναι άλλη μια γλυκανάλατη επέτειος που πηγαίνουμε λουλούδια και δωράκια στις γυναίκες της ζωής μας. Σήμερα δεν είναι άλλη μια γιορτούλα που λέμε «χρόνια πολλά». Σήμερα δεν είναι η μέρα που εμείς, οι άνδρες, πλένουμε τα πιάτα ή βάζουμε σκούπα έτσι για να το εθιμοτυπικό και για να δείξουμε τον προοδευτισμό μας. Σήμερα δεν είναι καθόλου η μέρα που όλες οι γυναίκες από κοινού γιορτάζουν και ξεχνούν τις διαφορές τους. Κυρίως σήμερα δεν είναι άλλη μια ξεφτισμένη και ξεφτιλισμένη επέτειος με δεκάρικους λόγους για την ισότητα και την πρόοδο…
Συνέχεια